Uczestnicy uroczystości pogrzebowych

                                                                                   śp. Profesora Leszka Mądzika

Szanowni Państwo!

Z głębokim smutkiem odprowadzamy w ostatnią drogę śp. Profesora Leszka Mądzika – wybitnego artystę, legendę współczesnej kultury polskiej, jednego z najoryginalniejszych i najsławniejszych w świecie twórców teatralnych. Łączymy się w żałobie i poczuciu dotkliwej straty. Choć znakomity dorobek Zmarłego na trwałe pozostanie skarbem i inspiracją, to przygnębiająca jest świadomość, że nie będzie już rozwijany. Tego pustego miejsca w polskiej sztuce teatralnej, tej wyrwy w naszej kulturze i duchowości, jaka zostaje po odejściu Mistrza tej miary, co Leszek Mądzik, nie sposób będzie zapełnić.

Zaledwie półtora miesiąca temu z okazji 80. urodzin Pana Profesora składaliśmy Mu gratulacje, wyrazy wdzięczności i najlepsze życzenia – a dzisiaj, niestety, musimy Go na zawsze pożegnać. Jednak wszyscy, którzy zetknęliśmy się z fenomenem teatru Leszka Mądzika, „teatru myślącego obrazami”, „teatru mroku i światła” – niezależnie, czy wstąpiliśmy do tej fascynującej przestrzeni realnie, czy za pośrednictwem zapisu filmowego – trwale zapamiętamy te niezwykle poruszające przeżycia. Powszechna jest opinia, że artystycznych, a zarazem głęboko filozoficznych koncepcji wizualnych Mistrza nie da się porównać z żadnymi innymi, tak bardzo naznaczone są siłą Jego oryginalnej wyobraźni i refleksji.

Różnorodne talenty Leszka Mądzika – jako malarza, scenografa i reżysera, a także fotografika – znalazły swoją kulminację w Scenie Plastycznej KUL, która jest Jego dziełem życia. To tu  powstały Jego najwybitniejsze autorskie spektakle. Od pierwszego przedstawienia Ecce Homo, poprzez takie realizacje, jak Zielnik, Wilgoć, Wrota, Tchnienie czy Kir, mieliśmy możliwość obcowania z czymś więcej niż z teatrem. Bo twórczość Leszka Mądzika zawsze miała wymiar egzystencjalny czy wręcz metafizyczny. Nie jest wszak dziełem przypadku, że Scena Plastyczna działała przy Katolickim Uniwersytecie Lubelskim – ani że właśnie tutaj Leszek Mądzik studiował historię sztuki, a potem był wykładowcą. Etos tej uczelni znakomicie bowiem współbrzmi z tym, co wybitny twórca chciał wyrazić poprzez swoje spektakle: sferę sacrum, istotę człowieczeństwa, piękno i ciężar istnienia, dramat przemijania i śmierci, ludzkie rozpięcie pomiędzy fizycznością a duchowością. Teraz
Leszek Mądzik pozostawia nas z tymi wielkimi pytaniami, na które – wierzymy – sam zna już odpowiedź.

W imieniu Rzeczypospolitej oddaję cześć dokonaniom Pana Profesora. Dziękuję za wszystkie wspaniałe dzieła, które Mistrz nam ofiarował i którymi rozsławił w świecie imię Polski. Dziękuję też za nieprzemijające zaproszenie do duchowych poszukiwań. Twórca odchodzi, ale Jego przesłanie trwa i stale będzie inspirować. Vita brevis, ars longa.

Wszystkim Bliskim Zmarłego składam wyrazy serdecznego współczucia.

Wieczny odpoczynek racz Mu dać, Panie!

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
Andrzej Duda

List odczytał Doradca Prezydenta RP Dariusz Dudek.