Uczestnicy i Organizatorzy

uroczystych obchodów

97. rocznicy Bitwy Warszawskiej

w Ossowie

Szanowni Przedstawiciele Władz Państwowych i Samorządowych!

Czcigodni Kombatanci! Oficerowie i Żołnierze Rzeczypospolitej Polskiej!

Szanowni Parlamentarzyści!

Ekscelencjo Księże Arcybiskupie! Wielebni Kapłani!

Szanowni Mieszkańcy Ossowa i Powiatu Wołomińskiego

oraz wszyscy Goście uroczystości!

Wstań, ofiarny orle biały, // Zbawić ludy jeszcze raz! // Marsz, Polaku, w pole chwały, // Dzień tryumfu wzywa nas! To fragment pieśni, którą Artur Oppman „Or-Ot” i Feliks Nowowiejski upamiętnili obronę Warszawy w roku 1920. Istotnie, batalia, której przełomowym momentem były starcia pod Ossowem, zakończyła się wielkim triumfem polskiego oręża i polskiego ducha wolności. Była zwycięstwem, które zapowiadało odparcie sowieckiej inwazji na odrodzoną Rzeczpospolitą.

Talenty naszych dowódców oraz męstwo i wytrwałość żołnierzy po raz kolejny na przestrzeni wieków zadecydowały o przyszłości Europy. Dlatego jest rzeczą słuszną, abyśmy pogłębiali i coraz skuteczniej popularyzowali – także poza granicami naszego kraju – wiedzę o tamtym wspaniałym dokonaniu. O wspólnym, historycznym sukcesie polskiej armii i polskiego społeczeństwa.

Mówiąc o uniwersalnym, ponadczasowym wymiarze wiktorii warszawskiej 1920 roku, szczególną uwagę poświęcić trzeba właśnie bitwie pod Ossowem oraz postawie ochotników z polskiego 236 Pułku Piechoty. Byli to głównie warszawscy harcerze, licealiści i studenci. A więc nie żołnierze zawodowi. Nie zaprawieni w boju weterani. Pod intensywnym ostrzałem ciężkich karabinów maszynowych ich odwaga i determinacja zostały wystawione na wielką próbę. Jednak miłość do Ojczyzny – miłość szczera i prawdziwa, czyli zdolna do poświęceń – raz jeszcze ujawniła swoją niezwykłą moc. Znów okazało się, że etos służby oraz głęboko przeżywana wiara – podtrzymywane wtedy słowem i osobistym świadectwem księdza Ignacego Skorupki – pomagają przezwyciężyć ból, strach i zwątpienie.

Tamtego dnia młodzi polscy żołnierze dotrzymali pola. Wypełnili swoją powinność. Nie zawiedli swoich towarzyszy broni, swoich rodzin i współobywateli. Dzisiaj wspominamy ich z podziwem, z najwyższą czcią dla ich ofiarności i męstwa. Z dumą opowiadamy młodzieży o ich czynach. A jednocześnie stajemy w obliczu ważnej prawdy: są wartości, z których w Polsce od początku wyrastało wszystko, co najcenniejsze i najpiękniejsze. Wartości, które – o ile je respektowano i wpajano młodym – umacniały nasz byt państwowy i pomyślność całego narodu. Wartości, których lekceważenie zawsze prowadziło do słabości w sferze kultury, instytucji, prawa i obyczaju – do słabości, którą skwapliwie wykorzystywały obce potęgi.

Lekcja patriotyzmu i charakteru, której udzielili potomnym zwycięzcy spod Ossowa, jest wciąż aktualna. Cieszę się, że wkrótce jej ilustracją będą ekspozycje tutejszego Muzeum Bitwy Warszawskiej. Ufam, że będzie to nowoczesna i atrakcyjna placówka kulturalna. Niech jej działalność przyczyni się do godnego umiejscowienia Bitwy Warszawskiej w pamięci historycznej Polaków oraz pozostałych narodów Europy.

Oficerowie i Żołnierze! Z okazji Święta Wojska Polskiego życzę Wam wielu sukcesów w służbie Rzeczypospolitej oraz dumy i satysfakcji z kontynuowania tradycji polskiego oręża. Wszystkim obecnym dziękuję za udział w dzisiejszych uroczystościach. W sposób szczególny dziękuję członkom grup rekonstrukcyjnych oraz osobom i instytucjom, które co roku uczestniczą w upamiętnieniu jednego z największych zwycięstw Polski niepodległej – Ojczyzny wolności i solidarności.

Serdecznie Państwa pozdrawiam.

Z wyrazami szacunku i sympatii

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

Andrzej Duda