Pani
Joanna Duda–Gwiazda

Wielce Szanowna Pani – Wspaniała Jubilatko!

Proszę przyjąć serdeczne życzenia dobrego zdrowia, satysfakcji z osiągnięć zawodowych i dokonań w służbie Polski wolnej i solidarnej, a także wciąż tej samej siły charakteru, przenikliwości, zmysłu etycznego, zapału i nadziei, którymi dodaje Pani otuchy wielu rodakom zatroskanym o dobrą przyszłość Rzeczypospolitej. Niech obecny jubileusz ożywia w pamięci miłe wspomnienia; niech obfituje w dowody szacunku i wdzięczności ze strony bliskich, przyjaciół, współpracowników oraz czytelników Pani publikacji. Jest to także dla mnie wyjątkowa sposobność, aby wyrazić uznanie dla determinacji, z jaką konsekwentnie, przez całe swoje życie, zabiega Pani o dobro wspólne.

Już w latach 70. dała się Pani poznać jako zdeklarowana, odważna przeciwniczka komunistycznego reżimu kłamstwa, wyzysku i przemocy, niepoddająca się naciskom i represjom ze strony władz i aparatu bezpieczeństwa. Razem z mężem, Panem Andrzejem Gwiazdą, była Pani współautorką adresowanego do Sejmu PRL listu popierającego działania Komitetu Obrony Robotników w 1976 roku, a w 1979 zasłynęła Pani jako uczestniczka protestu głodowego w warszawskim kościele św. Krzyża, w geście solidarności z aresztowanymi czechosłowackimi opozycjonistami z Karty 77. Będąc specjalistką w dziedzinie techniki okrętowej, swoje życie zawodowe i działalność społeczną związała Pani głównie z Gdańskiem. Tu w latach 1978–1980 działała Pani w Wolnych Związkach Zawodowych Wybrzeża, redagując niezależne pismo „Robotnik Wybrzeża”. W sierpniu ’80 brała Pani udział w strajku w Stoczni Gdańskiej, zasiadając w Prezydium Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego i współtworząc słynne 21 postulatów. Należała Pani do władz NSZZ „Solidarność” Regionu Gdańskiego i redagowała jego niezależny tygodnik. Internowana w stanie wojennym na ponad pół roku, po zwolnieniu tworzyła Pani drugoobiegowe pisma „Skorpion” i „Poza Układem”. W roku 1988 wraz z małżonkiem odwiedziła Pani Wielką Brytanię, Stany Zjednoczone, Kanadę i Francję, aby przełamać reżimowy monopol informacyjny, przekazać prawdę o sytuacji w kraju i działalności podziemia.

Krytyczna wobec obrad Okrągłego Stołu, w latach 90. współorganizowała Pani Wolne Związki Zawodowe i redagowała reaktywowane pismo „Poza Układem”. Do dziś pozostaje Pani wnikliwą obserwatorką życia publicznego w Polsce, komentując je m.in. na łamach „Nowego Obywatela”. Wspólnie z mężem należą Państwo do bezkompromisowych energicznych działaczy społecznych, zabiegających o realizację postulatów Solidarności. Ten oddolny ruch dokonał na pozór niemożliwego: pociągnął za sobą miliony ludzi oraz uświadomił Polsce i światu, że z potężną „strukturą zła” – totalitarnym systemem i dominacją Związku Sowieckiego – można walczyć zarazem skutecznie i pokojowo. Te same ideały od dekad skłaniają Panią do krytyki zjawisk godzących w rozwój naszego kraju i zasady sprawiedliwości społecznej.

Poczytuję sobie za zaszczyt, że mogłem uhonorować Panią Orderem Orła Białego jako bohaterkę Solidarności, która niestrudzenie angażuje swoje siły i autorytet w obronie słabszych, przeciwko nieuczciwości i niewrażliwości na krzywdę, na rzecz bardziej ludzkich, godnych warunków życia i pracy oraz zachowania kulturowych, prawnych, społecznych i ekonomicznych podstaw stabilnego rozwoju i modernizacji Polski. Z całego serca dziękuję Pani za tę wytrwałą i owocną służbę.

Raz jeszcze proszę o przyjęcie najlepszych życzeń, gratulacji i pozdrowień.

Plurimos Annos!

Z wyrazami głębokiego szacunku i sympatii