Wielce Szanowni Państwo Ministrowie – Panie i Panowie,

Wielce Szanowni Państwo Prezesi organizacji, fundacji,

Wszyscy Dostojni Przybyli Goście,

ale nade wszystko, przede wszystkim Wielce Szanowni Państwo Odznaczeni!

Jest nam niezmiernie miło – i mojej Małżonce, i mnie, i wszystkim naszym współpracownikom – że możemy Państwa gościć w Pałacu Prezydenckim 3 grudnia, w Międzynarodowym Dniu Osób z Niepełnosprawnościami. Cieszę się, że przyjęliście Państwo nasze zaproszenie i że są tutaj dzisiaj osoby z różnych środowisk osób z niepełnosprawnościami – osoby z niepełnosprawnościami; osoby, które pracują na co dzień z osobami z niepełnosprawnościami; ci, którzy organizują różnego rodzaju działania na rzecz osób z niepełnosprawnościami.

To jest dla nas bardzo ważne wydarzenie. Dla nas – jako tych, którzy niezwykle cenią Państwa działalność, niezwykle cenią wszystko to, co Państwo robicie. Ale dla mnie, jako Prezydenta Rzeczypospolitej, tym bardziej – z uwagi na to, że wręczając Państwu te odznaczenia państwowe, mogę choćby w ten symboliczny sposób w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej podziękować.

Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych, z Niepełnosprawnościami został ustanowiony w 1992 roku przez Organizację Narodów Zjednoczonych. Odpowiednia konwencja Organizacji Narodów Zjednoczonych została przyjęta w 2006 roku. Polska ją ratyfikowała w 2012 roku. Ktoś powie: „Dopiero w 2012 roku. I dopiero, wcześniej, w 2006 roku”. I ja się zgodzę z tym: tak, dopiero.

Bardzo Państwu dziękuję za wszystko to, co robicie najczęściej od bardzo, bardzo wielu lat – bardzo często znacznie dłużej, niż istnieje konwencja, niż kiedykolwiek myśleliście Państwo, że będzie jej ratyfikacja – robicie Państwo na rzecz drugiego człowieka i robicie Państwo na rzecz Rzeczypospolitej.

Mówię o tym z całą mocą, bo są tutaj osoby – tak jak wspomniałem na wstępie – z bardzo różnych środowisk. Są osoby ze środowisk sportowych, które same będąc osobami z niepełnosprawnościami, uczestniczą aktywnie w rywalizacji sportowej; szlachetnej rywalizacji sportowej paralimpijskiej i na innych forach. Są tutaj osoby, które wspierają ich działalność – są ich trenerami, opiekunami. Są osoby, które prowadzą – będąc osobami z niepełnosprawnościami – działalność, wspierając i pomagając innym. Są wreszcie tacy, którzy prowadzą i pomoc, i różnego rodzaju organizacje po to, by wspierać osoby z niepełnosprawnościami w ich codziennym życiu, w ich codziennej obecności wśród nas.

Państwa zasługi dla Rzeczypospolitej, dla drugiego człowieka są nieprzecenialne, nie da się ich nawet w istocie tak naprawdę wycenić. Z kilku względów. Być może niektórzy z Państwa już to słyszeli, kiedy mówiłem to wcześniej, ale powtórzę to jeszcze raz: jest niezwykłą rolą tych wszystkich spośród Państwa, którzy – będąc osobami z niepełnosprawnościami, mając te specyficzne cechy, które powodują, że w wielu aspektach życia jest trudniej – traktują to właśnie tylko tak, że to jest trudniej, a nie że się nie da.

Że wszystkie przeciwności można pokonać, jeżeli tylko się chce. Że można osiągnąć sukces. Że można osiągnąć satysfakcję osobistą. Mało: dodatkowo jeszcze – co niesamowite – można przynieść sławę swojemu środowisku. Można przynieść sławę swojej miejscowości. Można przynieść sławę ojczyźnie i swojej rodzinie. Można też stać się człowiekiem sławnym z wielkich osiągnięć sportowych. Mimo tej trudnej cechy, jaką jest jakaś niepełnosprawność, którą Państwo macie.

Dziękuję za to z całego serca, bo to nie tylko – jak mówiłem Państwu wszystkim – przynoszenie sławy Rzeczypospolitej; pięknej chwały poprzez sukcesy sportowe. Ale przede wszystkim – co, według mnie, najważniejsze – pokazywanie innym ludziom, którzy także mają niepełnosprawności, że można, że się da, że ma sens. Wiecie Państwo bardzo często z własnego życiowego doświadczenia, jak trudno jest w momencie, kiedy człowiek taką cechę powodującą niepełnosprawność ma. Że bardzo często niektórzy tracą wiarę w sens życia.

To Państwo – dzięki swojej postawie, dzięki temu, co robicie, co pokazujecie swoim życiem, swoją codziennością – tę wiarę w wielu przypadkach przywracacie. Pokazujecie, że można, że warto, że człowiek potrafi, tylko trzeba się zmobilizować, zebrać, znaleźć cel dla siebie. Dziękuję za to z całego serca. To jest nieoceniona zasługa dla Polski, że w ten sposób rozsławiając ją, jednocześnie służycie Państwo drugiemu człowiekowi. Dziękuję za to ogromnie.

Dziękuję wszystkim tym, którzy Państwa wspierają. Trenerom, wszystkim organizatorom Państwa sportowej działalności. Dziękuję wszystkim tym, którzy na co dzień w różnych formach czy to działają na rzecz osób z niepełnosprawnościami, czy wspierają te osoby z niepełnosprawnościami.

Każdemu z Państwa, wręczając to odznaczenie, powiedziałem coś, co jest dla mnie niezwykle istotne: a mianowicie, że dziękuję za to, że tworzycie Państwo Polskę równych szans. Nie – równą dla wszystkich. Równych szans dla wszystkich. Czyli że działacie Państwo tak, żeby każdemu dać to, co mu jest potrzebne – indywidualnie patrząc – po to, by mógł funkcjonować w sposób jak najbardziej sprawny, jak najbardziej tak jak inni mimo wszystkich utrudnień, z jakimi w życiu się boryka. Dziękuję za to z całego serca.

To często wymaga wielkiego poświęcenia, ale powoduje, że właśnie dzięki temu nasze państwo staje się państwem z prawdziwego zdarzenia nowoczesnym. To jest wielka i absolutnie immanentna cecha nowoczesnego państwa, że jest ono państwem jak najbardziej równych szans dla wszystkich. Dziękuję za to ogromnie. Przywiązuję do tego – ja jako Prezydent, my jako Para Prezydencka – ogromną i absolutnie fundamentalną wagę.

Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć.
Pobierz zdjęcie

Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć.
Pobierz zdjęcie

„Takie będą Rzeczypospolite – jak Państwo wiecie – jakie ich młodzieży chowanie”, jaka edukacja – także o osobach z niepełnosprawnościami i ich potrzebach. Edukacja o tym, by właśnie dostrzegać te potrzeby, by rozumieć te potrzeby, by starać się w jak największym stopniu we wszystkich dziełach, także tych, które realizujemy w życiu – zwłaszcza na potrzeby publiczne – to uwzględniać i realizować.

Dlatego tak bardzo często mówimy: potrzebujemy Polski bez barier, potrzebujemy Polski, w której te bariery będą likwidowane, potrzebujemy Polski dostępnej. To dlatego między innymi tutaj, w Pałacu Prezydenckim, odbywają się finały takich konkursów, jak np. Lider Dostępności dla urbanistów, dla architektów, dla samorządów po to, by pokazać, że da się, że można tworzyć Polskę w przestrzeni publicznej taką, która będzie rzeczywiście jak najbardziej przyjazna dla każdego jej obywatela; która będzie Polską równych szans i równych możliwości w jak największym stopniu.

Dziękuję Państwu z całego serca, że bierzecie Państwo w tym codzienny udział – tak jak powiedziałem – jeszcze bardzo często zanim był Międzynarodowy Dzień Osób z Niepełnosprawnościami ustanowiony, jeszcze zanim była konwencja, jeszcze długo, długo, zanim Polska tę konwencję ratyfikowała. Dziękuję Państwu za tę działalność, dziękuję Państwu za to piękne dzieło, które realizujecie. Proszę o jeszcze. Powiem tak: też się staramy wspierać w miarę swoich możliwości.

Jak wiecie Państwo – za co zresztą dziękuję wszystkim, którzy współpracowali – przygotowaliśmy na przestrzeni kilku lat projekt ustawy o asystencji osobistej. Właśnie po to, by te możliwości tworzenia Polski równych szans jeszcze zwiększyć, po to, by w jeszcze większym stopniu umożliwić właśnie to wyrównanie, zrównanie, to takie jak najbardziej standardowe funkcjonowanie z pomocą asystenta osobistego. Ustawa jest w Sejmie, mam nadzieję, że będzie nadal procedowana i mam nadzieję, że zostanie wyprocedowana jak najszybciej, że będzie – i będzie mogła służyć. Czy jest doskonała?

Proszę Państwa, pracowaliśmy nie tylko tutaj, w Kancelarii Prezydenta, przy pomocy tutaj moich współpracowników – doradców, legislatorów, Pani Pauliny Malinowskiej–Kowalczyk, Pani Minister. Pracowaliśmy przy Państwa pomocy, różnych środowisk. Pracowaliśmy przy pomocy również i Ministerstwa, z którym swojego czasu konsultowaliśmy zapisy ustawy. Zrobiliśmy konsultacje społeczne.

Pewnie, że zawsze znajdą się jakieś niedoskonałości. Pewnie, że z pewnością na przestrzeni lat trzeba będzie zwiększać także i poziom finansowania tej asystencji osobistej. Zawsze będą jakieś niedostatki. Ale cała rzecz polega na tym, by nieustannie doświadczać i poprawiać, by nieustannie podnosić standardy, by nieustannie wyrównywać. I mam nadzieję, że to dzieło będzie dalej realizowane.

Mam nadzieję, że będzie realizowana „Strategia na rzecz osób z niepełnosprawnościami”, którą polski rząd przyjął w 2021 roku. Że będzie ona realizowana konsekwentnie, czyniąc Polskę coraz bardziej Polską równych szans, Polską jednakowych możliwości dla wszystkich. To ogromnie ważne dzieło. Wierzę w to, że będzie realizowane. Bo wierzę w to, że to, co niezbędne do tego dzieła – poza naszym wkładem pracy, Państwa wkładem pracy – czyli kwestie finansowe... Tak to jest. Ciężko dzisiaj jest cokolwiek wielkiego zrobić, jeżeli nie ma na to środków finansowych.

Wierzę w to, że w miarę, jak nasze państwo będzie państwem coraz zamożniejszym, ta realizacja tej niezwykle palącej potrzeby unowocześniania Polski będzie też systematycznie realizowana. Mało – że te fundusze będą się zwiększały. Może nawet bardziej, niż wskazywałyby na to proste przeliczniki wzrostu zamożności w znaczeniu proporcjonalności wydatków. Może nawet te proporcje będą większe. I na to bardzo liczę.

Jeszcze raz Państwu z całego serca dziękuję za Państwa codzienny trud i służbę dla drugiego człowieka, a przez to także i dla Rzeczypospolitej – tak jak wszystkim Państwu Odznaczonym powiedziałem. Dziękuję z całego serca za przybycie do Pałacu Prezydenckiego i proszę, żeby przekazać w swoich środowiskach, swoim najbliższym nasze najgłębsze wyrazy szacunku.

Dziękuję.