Szanowny Panie Prezydencie, Drogi Wołodymyrze, nasz gospodarzu,

Szanowna Pani Premier,

Szanowni Panie i Panowie Ministrowie na czele z Panem Premierem,

Szanowni Państwo!

Przede wszystkim bardzo dziękuję Panu Prezydentowi Wołodymyrowi Zełenskiemu, Panu Premierowi, wszystkim Państwu, moim sąsiadom – Ukraińcom – za zaproszenie na tę niezwykle ważną i poruszającą moje serce uroczystość, jaką jest 33. rocznica odzyskania niepodległości przez Ukrainę.

Byłem na tym święcie z Państwem trzy lata temu, w 2021 roku. Nie spodziewaliśmy się wtedy, w sierpniu, że może nastąpić pełnoskalowa rosyjska agresja na Ukrainę. Choć wszyscy wiedzieliśmy, kto jest tak naprawdę agresorem wtedy już od lat w okręgach donieckim, ługańskim, kto okupuje wtedy Krym. Wiadomo było, że to Rosja – że od samego początku Rosja za tym stała. Myśmy doskonale sobie zdawali z tego sprawę jako sąsiedzi Ukrainy. Nigdy nie udawaliśmy, że jest inaczej, że to jacyś separatyści. Wiedzieliśmy, że to po prostu Rosjanie, stosując różne kruczki, także prawne, próbują realizować swoje imperialne ambicje. Ale nikt się nie spodziewał, że 24 lutego [2022 roku] te imperialne ambicje pokażą, że w istocie Rosja jest żarłoczną bestią, która chce zniszczyć państwa i narody, i że cały świat zobaczy to, tak jak ogląda to do dzisiaj.

Ale co jest ważne i co dzisiaj mówiłem i Panu Prezydentowi, i Panu Premierowi w czasie spotkań: z wielką dumą i wzruszeniem patrzę na obrońców Ukrainy. Z wielką dumą i wzruszeniem patrzyłem dzisiaj, kiedy Pan Prezydent Wołodymyr Zełenski wręczał odznaczenia – tak żołnierzom, jak i gdy odznaczał sztandary bohaterskich jednostek, jak wtedy, kiedy wręczał odznaczenia najbliższym tych, którzy polegli w obronie Ukrainy.

Sam dzisiaj rozpocząłem moją obecność tutaj, w Kijowie, od złożenia wieńca pod murem, na którym symbolicznie upamiętniacie tych, którzy polegli, broniąc ojczyzny; gdzie codziennie przybywa zdjęć żołnierzy, którzy oddali życie w obronie Ukrainy.

Dziękuję za to zaproszenie, Panie Prezydencie. Jestem wzruszony, że tutaj, na wolnej, niepodległej, suwerennej Ukrainie, która wciąż się broni, mogę być dzisiaj z Państwem, tak jak byłem tutaj także i 23 lutego, w przeddzień rosyjskiej agresji, po to, żeby pokazać, że sąsiedzi są przy Ukrainie, po to, żeby pokazać, że Ukraina nie jest sama, i po to, żeby pokazać, że się nie boimy.

Tak też dzisiaj i Polska, i Litwa są tutaj reprezentowane, w Kijowie, i tak też dzisiaj mówimy: tak, nie boimy się, nawet jeżeli będą leciały rosyjskie rakiety, tak, nie boimy się; tak, będziemy dalej pomagali Ukrainie; tak, przesyłamy wsparcie militarne i inne, które jest potrzebne; tak, szkolimy ukraińskich żołnierzy, szkolimy ukraińskich ratowników medycznych, szkolimy ukraińskich strażaków; tak, realizujemy to na co dzień; tak, przeszkoliliśmy już 23 tys. żołnierzy i funkcjonariuszy; tak współorganizujemy razem z NATO w Bydgoszczy polsko–ukraińskie centrum szkoleniowo–planistyczno–operacyjne, czyli JATEC. Tak, to jest pierwsza instytucja sojuszniczo–ukraińska, jaka powstaje w ramach Sojuszu Północnoatlantyckiego. Tak, jesteśmy z tego bardzo dumni, że ona powstaje w Polsce.

I cieszę się ogromnie, że dzisiaj stoimy tutaj, w tym formacie, który niedawno stworzyliśmy, w formacie – śmiało mogę powiedzieć dzisiaj – Trójkąta Lubelskiego: Polska, Litwa, Ukraina; że jesteśmy tutaj razem właśnie po to, by świętować niepodległość Ukrainy. Ukrainy, która przetrwała z całą pewnością najtrudniejszy czas i która – wierzę w to głęboko – zwycięży dzięki międzynarodowemu wsparciu.

Ze wzruszeniem patrzymy, kiedy przekazane ponad rok temu przez nas, z Polski, czołgi PT–91 Twardy dzisiaj na polach bitew bronią Ukrainy, walczą w rejonie Kurska – tam, gdzie Ukraina pokazuje, że ma dzisiaj siłę po to, żeby pokazać także rosyjskiemu najeźdźcy, że jest w stanie dumnie i mocno kontratakować. Wtedy, kiedy pokazuje, że wojna kosztuje i że to nie jest tak, że można było Ukrainę bezkarnie napaść, samemu nie doświadczając żadnej szkody.

Wspieramy Ukrainę i będziemy wspierali. Wspieramy Ukrainę militarnie, przesyłając wsparcie, szkoląc ukraińskich żołnierzy i funkcjonariuszy. I wspieramy Ukrainę i będziemy wspierali Ukrainę politycznie w jej drodze do członkostwa w Sojuszu Północnoatlantyckim – w NATO, w największym sojuszu obronnym świata – jak i na jej drodze do Unii Europejskiej, która, mam nadzieję, wkrótce zakończy się pełnym członkostwem.

I dzisiaj to już podkreślałem w trakcie swojego wystąpienia: jeżeli ktoś pyta, jaka jest legitymacja Ukrainy, Ukraińców do tego, żeby być częścią Unii Europejskiej, to ja powiem: na pewno są dwie, pomijając wszystkie kwestie gospodarcze. Przede wszystkim wola społeczeństwa ukraińskiego. Społeczeństwo Ukrainy pokazuje codziennie swoją postawą, obroną swojej ojczyzny, że nie chce być podporządkowane Kremlowi, Rosji, że nie chce tutaj mieć ruskiego miru; że jest częścią wspólnoty Zachodu, wspólnoty chrześcijańskiej, wspólnoty kulturowej, do której przynależy od wieków.

A jeżeli ktoś pyta, czy to prawda, czy przynależy od wieków, to ja mówię: my razem byliśmy częścią wielkiej Rzeczypospolitej, nasze narody – Polacy, Litwini, Łotysze, Białorusini, a także i Ukraińcy. Wszyscy razem byliśmy częścią wielkiego organizmu, który w istocie był protoplastą Unii Europejskiej, pierwszą wielką unią na tym kontynencie. I czy ktoś jeszcze ma odwagę zapytać, czy Ukraińcy mają historyczną legitymację do tego, by być częścią Unii Europejskiej? Mają taką samą legitymację, jak i my mamy, Polacy. Mają taką samą legitymację, jak i mają nasi sąsiedzi, Litwini, do tego, żeby tą częścią Unii Europejskiej być, jeżeli tylko chcą. A chcą.

Dlatego nie mamy żadnych wątpliwości, że naszym obowiązkiem – jako współobywateli z nimi tej części Europy – jest wspierać ich na drodze do Unii Europejskiej. I dlatego, Panie Prezydencie, wspieramy i będziemy wspierali na drodze do Unii Europejskiej, na drodze do NATO. I mam nadzieję, że będziemy Pana Prezydenta ściskali, gratulując pełnego członkostwa w obydwu tych wielkich organizacjach gwarantujących dobrobyt, demokrację i bezpieczeństwo. Wierzę w to głęboko, że tak będzie.

Panie Prezydencie!

Z dumą przypominałem dzisiaj także o tym, że w 1991 roku to mój kraj, Polska, wtedy, po świeżo odzyskanej w 1989 roku suwerenności, był tym pierwszym krajem na świecie, który uznał odradzającą się niepodległość Ukrainy. To był dla nas w naszej historii bardzo ważny moment. Wierzę w to, że będziemy się razem w przyszłości wspierali; wierzę w to, że będziemy razem dobrze współpracowali. Chciałbym, żebyście byli pewni, że zawsze możecie na nas liczyć. I mam nadzieję, że my także będziemy mogli z Wami współpracować w wielkim dziele odbudowy Ukrainy w ramach Unii Europejskiej i innych wspólnot międzynarodowych, także w ramach wielkich światowych instytucji.

Jeszcze raz bardzo dziękuję Panu Prezydentowi i – generalnie – najwyższym władzom Ukrainy za zaproszenie. Bardzo dziękuję ukraińskiemu społeczeństwu za to zaproszenie. Jestem dumny, że mogłem tutaj reprezentować moich rodaków, reprezentować tutaj sąsiadów Ukrainy, reprezentować Rzeczpospolitą.

Dziękuję bardzo Pani Premier, że byliśmy obecni razem. Bo dla mnie to jest ważny znak, że znów Polska i Litwa razem stoją przy Ukrainie w różnych momentach, także tych trudnych. I nie cofają się przed tym, żeby zawsze demonstrować swoje wsparcie, także poprzez obecność, a nie tylko poprzez deklaracje polityczne składane gdzieś z daleka.

Jeszcze raz dziękuję wszystkim moim sąsiadom – Ukraińcom – za to, że mogę być dzisiaj tutaj z Wami. I składam Wam życzenia, aby ta niepodległość Ukrainy zawsze trwała; aby Ukraina wróciła do pełnej kontroli nad swoimi międzynarodowo uznanymi granicami; aby wrócił prymat prawa międzynarodowego, wrócił pokój. Abyście odzyskali także i spokój, abyście mogli dalej spokojnie żyć i pracować, odbudowywać i budować swoje państwo i swój dobrobyt. Te życzenia składam na 33. rocznicę niepodległości Ukrainy.

Dziękuję.