Warszawa, gala finałowa 7. edycji Nagrody Prezydenta RP „Dla Dobra Wspólnego”, 15 listopada 2022 r.

Wielce Szanowni Państwo Ministrowie,
Szanowni Państwo Prezesi,
Szanowna Pani Prezes,
Wszyscy Dostojni Przybyli Goście,
Wszyscy Wielce Szanowni Państwo – Członkowie Wysokiej Kapituły,
Wszyscy Laureaci i Finaliści,
Wszyscy Sympatycy tej bardzo ważnej dla nas – chcę podkreślić – dla mnie i dla Agaty, Nagrody „Dla Dobra Wspólnego”!

Jak Państwo znakomicie widzą, ona nie tylko z regulaminu jest wielowymiarowa. To nie jest nagroda jednowymiarowa. To nagroda za czynienie czegoś pozytywnego, dobrego dla drugiego człowieka, ale nie zawsze w sposób bezpośredni. Nieraz w sposób pośredni, także poprzez budowanie, umacnianie wartości, tego, co istotne.

Tak jak powiedzieliśmy – nie tylko rodziny jako instytucji, wspólnoty, w której żyją ludzie, ale także tego, co nas otacza, także naszej historii, naszej w jakimś sensie tożsamości, także tego wszystkiego, co dla nas ważne, co buduje nasz swoisty pień kulturowy – także w znaczeniu estetycznym, jak choćby te folkowe przystanki, które swego czasu tak bardzo mi się spodobały i na wszystkich zrobiły wtedy wielkie wrażenie.

Ale to także właśnie kultura, muzyka, to wspieranie i realizowanie różnego rodzaju lokalnych inicjatyw – to wszystko to, co buduje człowieka i wspólnotę w szerokim tego słowa znaczeniu.

Rzeczywiście jest to już siódma edycja i bardzo się z tego cieszymy. Z ogromną radością patrzę na Państwa tutaj, w Pałacu Prezydenckim, i ogromnie się cieszę, że będziemy mogli ponownie wręczyć te nagrody.

Wiemy, że ten rok – bardzo trudny, zwłaszcza właśnie jeżeli chodzi o kwestię dobra wspólnego i potrzeb, które w związku z tym ma drugi człowiek – jest specjalny ze względu na to, że cały toczy się w cieniu tego, co dzieje się dzisiaj na Ukrainie. Tej wojny, która spadła na nas z początkiem roku; tej wojny, w wyniku której przybyły do nas miliony ludzi – gości, jak podkreślam. Chociaż w normalnej nomenklaturze prawa międzynarodowego nazywa się ich uchodźcami, to ja zawsze podkreślam, że są to po prostu nasi goście, sąsiedzi, którzy potrzebują naszej pomocy.

Wielokrotnie już – chociaż nigdy dosyć – dziękowałem wszystkim moim rodakom za to, że umieli się znaleźć w tej tak bardzo trudnej sytuacji. Znaleźli się w taki sposób, że większość świata się tego nie spodziewała. A bardzo wielu – proszę mi wierzyć – polityków w przestrzeni międzynarodowej, którzy ze mną rozmawiają, do dzisiaj nie może w to uwierzyć, że w Polsce, mając kilka milionów przybyszów z Ukrainy, można było nie zbudować ani jednego obozu dla uchodźców, że może nie być wielkich pól pokrytych namiotami, ogrodzonych siatką czy płotem, za którym biegają dzieci, gdzie żyją ludzie, gdzie przywożone są tymczasowe toalety, tymczasowe prysznice po to, by mogli sobie poradzić.

Ci wszyscy ludzie zostali przyjęci w niezwykle godnych warunkach, co najmniej w różnego rodzaju hotelach, pensjonatach czy innych miejscach do tego przeznaczonych, ale przede wszystkim w domach. Po prostu Polacy przyjęli przybyszów do swoich rodzin, otwarli swoje mieszkania, podzielili się z nimi chlebem – tym swoim, powszednim, zwykłym – swoją zupą.

Oczywiście także ta siódma edycja Nagrody „Dla Dobra Wspólnego” ma ten olbrzymi profil nadany tym właśnie wydarzeniem i tym czasem, który na nas przyszedł. I także w jednej z kategorii – kategorii dzieło – wybrano właśnie tych, którzy realizują to wsparcie na różne sposoby, i spośród nich został wytypowany laureat, o czym za moment.

Skoro już mówiono tu, jak wiele tych kandydatur było przez te lata, chciałem podziękować wszystkim, którzy przyczyniają się do tego, że ten konkurs trwa, że on się odbywa, że właśnie pokazywane są te bardzo ważne przykłady. Oczywiście są ich tysiące. My tutaj mówimy: było rozpatrywanych 413 różnych działalności osób i podmiotów właśnie w kontekście nadania nagrody, w kontekście także wyłonienia finalistów. W tym roku było zgłoszonych ponad 80 kandydatur – ogromnie za to dziękuję.

Ale podkreślenia wymaga to, że właśnie w skali kraju są to rzeczywiście setki. Żona mi tutaj podpowiada, że może tysiące… Pewnie i tysiące bardzo często indywidualnych działalności, które ludzie prowadzą po to, by właśnie budować dobro wspólne. Z całego serca za to dziękuję. Nie wszystko jesteśmy w stanie dostrzec, nie wszystko jest zgłaszane.

Dziękuję także wszystkim, którzy przyczyniają się do tego, że mamy tych finalistów, że mogliśmy ich wyłonić. Dziękuję za wszystkie zgłoszenia. Dziękuję za współpracę samorządom wojewódzkim. Dziękuję Wojewódzkim Radom Pożytku Publicznego. Dziękuję wszystkim, którzy tutaj działali. Dziękuję wszystkim dotychczasowym laureatom, którzy też zgłaszali swoje propozycje. Dziękuję moim współpracownikom – członkom Narodowej Rady Rozwoju i wszystkich rad w jej ramach, którzy także zgłaszali swoje propozycje.

Dziękuję za wszystko, bo – tak jak powiedziałem – jest to bardzo ważny dla nas, jako Pary Prezydenckiej, element naszej działalności: właśnie pokazywanie tego, że można, że warto, że w ten sposób budowane jest społeczeństwo obywatelskie i jak bardzo istotna jest ta rola także dla rozwoju naszego kraju, naszego społeczeństwa i nas jako narodu. Bardzo za to dziękuję.

Tak jak powiedziałem: ten rok przez wojnę na Ukrainie, przez wszystko to, co się stało i co się dzieje – jest rokiem szczególnym. Mam nadzieję, że działalność dla dobra wspólnego, która jest realizowana właśnie w tym aspekcie naszej sąsiedzkiej wspólnoty i naszej międzyludzkiej wspólnoty z naszymi sąsiadami, Ukraińcami, przyczyni się do zbudowania na przyszłość więzi, które będą tworzyły możliwość dobrego współistnienia w naszej części Europy nie tylko dla nas, ale przede wszystkim dla przyszłych pokoleń – dla naszych dzieci, dla naszych wnuków i mam nadzieję, że także dalej.

Jeszcze raz z całego serca dziękuję za obecność. Jeszcze raz z całego serca dziękuję za tę działalność. Z góry już dziękuję wszystkim, którzy są laureatami i finalistami, którzy byli brani pod uwagę w tym konkursie, którzy w ogóle prowadzą taką działalność, którą można nazwać działalnością dla dobra wspólnego. Bo to, co Państwo robią, jest ogromnie ważne – ma to fundamentalne znaczenie dla naszego istnienia, dla naszego rozwoju i budowania naszej wspólnoty.

Dziękuję z całego serca.