Szanowna Pani Minister,
Szanowni Państwo Ministrowie,
Szanowni Państwo Przewodniczący komisji sejmowych i senackich,
Wielce Szanowny Panie Prezesie Instytutu Pamięci Narodowej,
Szanowni Państwo Posłowie, Senatorowie,
Wielce Szanowni Panowie Generałowie,
Szanowni Państwo Oficerowie, Żołnierze,
Szanowni Państwo Prezesi, Przewodniczący,
Wszyscy Dostojni Przybyli Goście,
ale przede wszystkim Drodzy Rodacy przybyli na tę uroczystość do Belwederu jak co roku w tym bardzo ważnym dla naszej wielkiej polskiej wspólnoty na całym świecie dniu!

Ten rok – jak wielokrotnie mówiliśmy w ciągu ostatnich miesięcy – jest rokiem rocznic. Nieraz mówimy – wielkich rocznic. Nieco ponad miesiąc temu obchodziliśmy 25. rocznicę przystąpienia Polski do Sojuszu Północnoatlantyckiego. Wczoraj obchodziliśmy 20. rocznicę wstąpienia Polski do Unii Europejskiej. A dzisiaj mija 20 lat od czasu, kiedy po raz pierwszy obchodziliśmy w naszym kraju to święto, dzisiejsze święto – Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej, będący także Dniem Polonii i Polaków za Granicą, poza granicami kraju.

Wielce Szanowni Państwo!

Można powiedzieć tak: w jakimś sensie to nie przypadek, także w tym znaczeniu historycznym, że te dwa ważne dla nas święta odbywają się jednego dnia. Święto barw narodowych, święto flagi, Dzień Flagi, a także dzień naszych rodaków rozsianych po całym świecie i łączności z nimi przede wszystkim – ich łączności z Rzeczpospolitą. Ale nie tylko ich łączności z Rzeczpospolitą – także łączności Rzeczypospolitej z nimi.

Często wspomina się, że przed 1989 rokiem, w czasach, kiedy byliśmy w strefie dominacji sowieckiej, za żelazną kurtyną, kiedy w Polsce rządziły władze narzucone z Moskwy, ten dzień – 2 maja – był raczej dniem usuwania barw narodowych niż ich eksponowania. Po 1 maja – po święcie hucznie obchodzonym przez komunistów jako dzień klasy robotniczej; wypaczanie istoty Święta Pracy tak bliskiego wszystkim ludziom – po tym dniu starano się właśnie dokładnie 2 maja usunąć wszystkie symbole narodowe po to, by nie było ich na dzień kolejny: na 3 maja, na rocznicę ustanowienia wielkiej konstytucji majowej, na rocznicę 3 maja 1791 roku, która ze swej istoty była świętem patriotycznym, wiary w suwerenną, niepodległą Rzeczpospolitą, w jej odrodzenie, w pełną wolność, w zerwanie kajdanów, w uwolnienie się spod jarzma obcych mocarstw, także – a może w szczególności – jarzma rosyjskiego. Komuniści chcieli unikać tego skojarzenia ze wszech miar. W związku z powyższym pilnowali, żeby wszystkie symbole narodowe na 3 maja były usunięte. Ale ci, którzy mieli w sercu wolną, suwerenną, niepodległą Polskę i wierzyli w to, że ona musi wrócić, właśnie z premedytacją te symbole przechowywali, eksponowali po to, by na 3 maja były obecne.

W lutym 2004 roku Sejm uchwalił zmianę ustawy o barwach narodowych, przyjmując 2 maja jako Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej – święto biało–czerwonej, także ważne cały czas, nieprzerwanie właśnie i dla naszych rodaków, którzy mieszkali poza granicami kraju, którzy nas wspierali w naszym dążeniu nieprzerwanie do odzyskania pełnej suwerenności i pełnej niepodległości. Ten 1989 rok, tamte wielkie przemiany, wsparcie dla ruchu Solidarności i ostatecznie zwycięstwo nad komunizmem były w ogromnym stopniu także ich udziałem i ich zasługą, podobnie jak nasze wstąpienie do NATO w 1999 roku.

Pamiętamy o tym, bo wiemy, że był to efekt dziesięcioleci zabiegów, że był to efekt przelanej wcześniej na wielu frontach II wojny światowej krwi wszystkich tych, którzy oddali za Polskę życie, walcząc najczęściej na obcej ziemi, a potem tułając się po świecie. To święto Polaków i Polonii jest także podziękowaniem dla nich ze strony Rzeczypospolitej za ich wkład w wolną, suwerenną, niepodległą Polskę oraz za ich pamięć o Polsce. Za to co roku od dziewięciu lat mam wielką przyjemność Państwu podziękować. Spotykamy się tutaj, w Warszawie, po to, by wręczyć odznaczenia państwowe, po to, by wręczyć flagi Rzeczypospolitej, ale przede wszystkim po to, by powiedzieć „dziękuję”.

Po to, by powiedzieć „dziękuję” wszystkim tym, którzy przechowali pamięć o Polsce bardzo często przez pokolenia – tak jak Państwo, którym dzisiaj miałem zaszczyt i przyjemność symbolicznie wręczyć te akty nadania obywatelstwa polskiego. Którzy swoją polskość przechowali w sercu, którzy swoją polskość przechowali w wychowaniu, którzy swoją polskość przechowali także i w mowie, w pamięci o historii swoich rodzin, o swoim pochodzeniu. I dzisiaj – jak powiedziałem im przed chwilą – stali się także w tym sensie polityczno–administracyjnym, prawnym częścią w pełnym tego słowa rozumieniu naszej polskiej wspólnoty, wspólnoty obywateli Rzeczypospolitej. Witamy z całego serca i ogromnie się cieszymy, że jesteście Państwo dzisiaj z nami – w tym sensie fizycznym – ale że jesteście Państwo z nami sercem od zawsze. Dziękujemy za to ogromnie.

Szanowni Państwo!

Dziękuję wszystkim przybyłym. Proszę, żebyście Państwo – wróciwszy do swoich krajów, wróciwszy do swoich wspólnot w krajach, w których na co dzień mieszkacie, w których realizujecie swoje sprawy zawodowe, swoje życie zawodowe, ale w których właśnie prowadzicie tę działalność, z powodu której wręczyłem dzisiaj i odznaczenia, i flagi państwowe – żebyście przekazali od nas z Warszawy, z Polski serdeczne podziękowania przede wszystkim tym, którzy z Państwem działają na co dzień, tym, którzy z Państwem pracują; podziękowanie za pamięć o Polsce, podziękowanie za pamięć o polskiej tradycji, historii, o polskiej kulturze, za jej krzewienie, za jej przekazywanie, za jej umacnianie, za pamiętanie o Polakach, za wystawianie Polsce dobrego świadectwa poza granicami, za pokazywanie, że człowiek pochodzenia polskiego, Polak jest dobrym obywatelem, jest dobrym sąsiadem; za uczenie dzieci, za wychowywanie kolejnych pokoleń, za budowanie więzów gospodarczych, za budowanie więzów pomiędzy grupami zawodowymi, za wszystko to, co na co dzień dla polskości, dla Polski, dla Polaków czynicie Państwo tam, gdzie wykonujecie swoją działalność. Dziękuję za to z całego serca.

Dziękuję za promowanie Polski. Dzisiaj zwłaszcza to promowanie jest Polsce ogromnie potrzebne. Chcemy być na świecie coraz bardziej. Chcemy być obecni gospodarczo, chcemy być obecni turystycznie, chcemy być obecni na różnych polach działalności – w działalności sportowej, społecznej. Dziękuję, że tam, gdzie przybywamy z naszymi misjami, choćby gospodarczymi, zawsze jesteście Państwo i zawsze nas wspieracie. Zawsze jesteście otwarci na współpracę z ojczyzną po to także, by wspierać polskie firmy, które do Waszych krajów przybywają. Doświadczam tego także w czasie moich wizyt zagranicznych i jestem za to ogromnie wdzięczny. Proszę, żebyście Państwo przekazali swoim wspólnotom – a tu dzisiaj przyjęli – nasze ogromne wyrazy wdzięczności i szacunku. Dziękuję za to z całego serca.

Dziękuję także za przybycie. Dziękuję wszystkim, którzy są dzisiaj tutaj obecni po to, by uczcić ten bardzo ważny dzień podwójnego święta: święta barw narodowych – Dnia Flagi Rzeczypospolitej – i Dnia Polonii i Polaków za Granicą. Ten związek między nimi właśnie – między barwami Rzeczypospolitej a Polakami na całym świecie – jest związkiem nierozerwalnym. Niech też te prezydenckie flagi Rzeczypospolitej, które dzisiaj symbolicznie wręczyłem, będą dla Państwa tym widomym znakiem. Niech zawsze towarzyszą, niech gromadzą – tak jak historycznie, w czasach średniowiecznych sztandar zawsze gromadził wojów, rycerzy i porządkował szyki – tak niech ta biało–czerwona porządkuje szyki, umacnia, gromadzi, daje siłę do codziennej działalności.

Jeszcze raz za wszystko dziękuję. Niech Pan Bóg błogosławi Polakom mieszkającym na całym świecie! Niech Pan Bóg błogosławi naszą ojczyznę!