Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć.
Pobierz zdjęcie

Warszawa | Prezydent RP oddaje hołd ofiarom zbrodni katyńskiej (1)

Szanowni Państwo, dzisiaj, tak jak już od lat, czcimy pamięć polskich oficerów, polskich funkcjonariuszy i przedstawicieli polskiej inteligencji pomordowanych w okresie II wojny światowej przez sowietów – Polaków, w szczególności tych, którzy byli więzieni w Ostaszkowie, w Kozielsku, w Starobielsku, a pomordowano ich w Katyniu, w Charkowie, w Kalininie. Nasza obecność w miejscach, gdzie czcimy pamięć tamtych straszliwych wydarzeń, bez wątpienia ludobójstwa, dokonanego na polskiej inteligencji, bo nie ma żadnych wątpliwości, że celem ówczesnej sowieckiej akcji mordowania polskich oficerów i polskiej inteligencji było unicestwienie naszego narodu. Jego unicestwienie poprzez właśnie wymordowanie tych najbardziej wpływowych i najbardziej rozwijających społeczeństwo warstw.

To była zemsta Stalina za porażkę, za jego osobistą kompromitację w czasie wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku, ale to było także i sowieckie dążenie do unicestwienia naszego narodu i zapanowania nad terytorium, na którym dzisiaj żyjemy. Czcimy pamięć naszych oficerów, tak jak jest napisane na tym pomniku, tutaj w Warszawie – kiedyś odsłanianego przez pana pułkownika Ryszarda Kuklińskiego – że to jest pomnik pamięci wszystkich oficerów i żołnierzy Wojska Polskiego pomordowanych na całym obszarze Związku Sowieckiego po 17 września 1939 roku. Jest tak napisane, dlatego że tych miejsc, gdzie Polaków zamordowano, gdzie do dzisiaj leżą polskie kości, polskie prochy, jest na obszarze tej straszliwej ziemi bardzo, bardzo wiele. Nie tylko w tych miejscach, gdzie są masowe groby Polaków, jak Katyń czy właśnie wspomniany Charków, ale także i w wielu innych miejscach bezimiennych, nieznanych, nieodnalezionych.

Czcimy dzisiaj ich pamięć razem z całym społeczeństwem polskim, mimo tych trudnych warunków, mimo tego, że już drugi rok z rzędu nie możemy organizować wielkich uroczystości. Mam nadzieję, że wszyscy Polacy pamiętają, mam nadzieję, że polska młodzież pamięta o tych, którzy polskości, swojego patriotyzmu i swojego oddania Ojczyźnie nie wyrzekli się nigdy. A byli ludźmi różnego pochodzenia narodowościowego, byli ludźmi wyznającymi różne religie, bo byli wśród nich i katolicy, i prawosławni, muzułmanie i ewangelicy. Byli ludzie różnych religii, różnych postaw społecznych, różnego światopoglądu, ale łączyło ich jedno – łączyło ich ogromne poczucie polskości, związku z Polską, poczucie, że Polska jest ich Ojczyzną i że za tą ojczyznę, którą dopiero co przecież zaledwie ponad dwadzieścia lat wcześniej odzyskali – że za tą Ojczyznę warto oddać życie, by była suwerenna, niepodległa i wolna. Część ich pamięci!