Szanowna Pani Minister,

Szanowni Przedstawiciele władz państwowych i samorządowych,

Szanowni Członkowie przedstawicielstw dyplomatycznych w Polsce,

Szanowni Reprezentanci UNICEF na czele z Panem Dyrektorem,

Szanowni Członkowie organizacji pozarządowych,

Szanowni nauczyciele i wychowawcy,

Drodzy Przedstawiciele służby zdrowia,

a także nasi Drodzy Młodzi Przyjaciele z Ukrainy,

Drodzy Państwo.

Wojna w Ukrainie, która została spowodowana niczym nie uzasadnionym bestialskim atakiem Rosji na wolną, niepodległą Ukrainę trwa już od ponad roku. Rany i śmierć są udziałem tysięcy ukraińskich żołnierzy, ale także ludności cywilnej, w tym dzieci. To one są najbardziej niewinnymi ofiarami tej wojny i to one najbardziej cierpią. Cierpią z powodu utraty swoich bliskich, cierpią z powodu utraty swoich domów, cierpią z powodu utraty kontaktu z bliskimi, a musimy pamiętać, że wśród tych dzieci są również te, które na co dzień wymagają szczególnej troski: to są dzieci osierocone, dzieci z niepełnosprawnościami, to są dzieci, które zmagają się z różnego rodzaju chorobami.

Szanowni Państwo.

Wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, że dzieci to najdelikatniejsza i najczulsza tkanka w organizmie każdego narodu. To jest jego troska, to jest jego duma, ale przede wszystkim to jest jego przyszłość i nadzieja. Doskonale wiedzą o tym także rosyjscy agresorzy. Nie wahają się bombardować szkół, przedszkoli, szpitali położniczych, szpitali pediatrycznych, wreszcie prowizorycznych schronów z wyraźnym napisem dzieci. Rosyjscy agresorzy uprowadzili tysiące dzieci w głąb Rosji. Poddają je indoktrynacji i psychomanipulacji. Oddają nielegalnie do adopcji. Nie mówiąc już o tym jak straszliwych czynów dopuszczają się wobec kobiet. Nie ma tak mocnych słów, by wrazić nasze potępienie i oburzenie wobec tych czynów. Ale w tym morzu zła, z tym większym wzruszeniem i z tą większą nadzieją patrzymy na ogromną mobilizację niezliczonej rzeszy osób prywatnych, instytucji rządowych, samorządowych, organizacji i stowarzyszeń. Widzimy jak wszyscy łączą się w koalicję ludzi dobrej woli, którzy wspierają ofiary tej wojny.

Jak Państwo wiedzą, o czym mówił też pan dyrektor, za co serdecznie dziękuję, my, tu w Polsce otworzyliśmy serca i otworzyliśmy drzwi naszych domów dla gości z Ukrainy. A są to przede wszystkim matki i dzieci: one stanowią 90 proc. wszystkich naszych gości z Ukrainy. Staraliśmy się stworzyć dla nich jak najlepsze warunki, by mogli przetrwać ten najtrudniejszy czas, ale zdawaliśmy sobie sprawę z tego, że skala wyzwań jest ogromna i te potrzeby były i są ogromne, dlatego jesteśmy niezwykle wdzięczni wszystkim państwom i wszystkim międzynarodowym organizacjom, dzisiaj w szczególności UNICEF, za ogromne wsparcie, jakie otrzymała Polska. Bardzo dziękuję UNICEF-owi za wspaniałą współpracę - zarówno z polskim rządem, z samorządami terytorialnymi i wreszcie z organizacjami pozarządowymi.

Jestem osobiście bardzo wdzięczna za bardzo konstruktywne rozmowy, które miałam okazję odbyć w marcu ubiegłego roku podczas mojej wizyty w Nowym Jorku w ONZ, gdzie z przedstawicielami ONZ-u omawiałam bieżącą sytuację dzieci. Omawiałam również wyzwania, przed jakimi stanęliśmy i apelowałam o wsparcie. To wsparcie Polska otrzymała i bardzo serdecznie za nie dziękuję.

Szanowni Państwo,

trudno jest podsumować w kilku zdaniach wszystkie te dzieła, które udało nam się wspólnie zrealizować, ale myślę, że w pamięci każdego z nas ten miniony rok pozostawił niezatarte wspomnienia i niezatarty ślad i wszyscy będziemy pamiętać twarze: zmęczone twarze, zatroskane twarze, twarze pełne lęku, ale z czasem także twarze rozjaśnione uśmiechem wdzięczności naszych gości z Ukrainy. Nadal mam przed oczami dzieci, które zostały ewakuowane ze szpitali ukraińskich specjalnym medycznym transportem do Polski, a udało się ewakuować ponad tysiąc dzieci wymagających natychmiastowej pomocy i kontynuowania leczenia onkologicznego, kardiologicznego i nefrologicznego. Serdecznie dziękuję tutaj wszystkim, którzy wspomogli tę ewakuację, jestem też wdzięczna naszym partnerom z zagranicy, ponieważ wiele z tych dzieci znalazło miejsce nie tylko w polskich szpitalach - tutaj bardzo serdecznie dziękuję wszystkim lekarzom, pielęgniarkom i specjalistom, którzy z ogromnym zaangażowaniem zaopiekowali się tymi dziećmi - ale również znalazły miejsca w szpitalach w całej Europie, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych.

Na zawsze zapamiętam również twarze niepełnosprawnych sierot, które po kilkudniowej podróży bardzo różnymi środkami transportu docierały do hubu wytchnieniowego w Stalowej Woli i stamtąd były przewożone do ośrodków, gdzie uzyskiwały pomoc. Bardzo dziękuję organizacjom pozarządowym, Ministerstwu Rodziny i Polityki Społecznej, które zajęły się tymi sierotami, ale dziękuję również innym Małżonkom, z którymi miałam okazję współpracować i dzięki którym znalazły się ośrodki dla tych dzieci w Europie.

Pamiętam także skupione, poważne twarze ukraińskich lekarzy, którzy dzięki naszej wspólnej inicjatywie z panią Ołeną Zełeńską szkolą się w Polsce, m.in. w Lotniczym Pogotowiu Ratunkowym, a także w szpitalu w Łęcznej. Pamiętam rozmowy z nimi, podczas których opowiadali z jakimi wyzwaniami mierzą się na co dzień. Opowiadali także jak wygląda sytuacja jeśli chodzi o służbę zdrowia na terenach okupowanych, a jest ona bardzo trudna. Wreszcie, pamiętam niezwykły entuzjazm, energię wszystkich wolontariuszy, uczestników zbiórek, konwojów i wszystkich akcji, które były przeprowadzane na terenie naszego kraju, które miałam okazję wspierać czy inicjować. Chcę z całego serca wszystkim Państwu za to złożyć ogromne podziękowania, należą się Państwu ogromne brawa.

Jestem pod ogromnym wrażeniem działań UNICEF–u, ponieważ w ekspresowym tempie, zaraz po wybuchu wojny, zorganizował tutaj Biuro Reagowania Kryzysowego i bardzo się cieszę, że dzisiaj będziemy mogli zapoznać się z rocznym raportem partnerstwa UNICEF i Polski. Przede wszystkim dziękuję Państwu za bardzo szybką reakcję, ale dziękuję też, że podzieliliście się Państwo swoim ogromnym doświadczeniem w działaniach w sytuacjach kryzysowych, że wsparli nas Państwo również finansowo, ale przede wszystkim, że zaangażowali się Państwo w pomoc tym, którzy najbardziej tej pomocy potrzebują, czyli dzieciom i młodzieży. Były to bardzo różnorodne działania, wymienię tylko niektóre, ponieważ wsparli Państwo zarówno edukację dzieci ukraińskich przebywających w Polsce, zajęli się Państwo profilaktyką zdrowotną, co też było bardzo istotne, jeśli chodzi np. o szczepienia dzieci, zaangażowali się Państwo w pomoc sierotom, zorganizowanie różnego rodzaju ośrodków, które zajmowały się najmłodszymi. Myślę, że można by wymieniać jeszcze bardzo wiele tych działań, zaraz sami przekonamy się jak różnorodne one były. Z serca za to Państwu dziękuję.

Szanowni Państwo.

Jak wspomniał pan dyrektor wojna w Ukrainie trwa nadal. Nikt z nas nie wie, kiedy się zakończy. Do tego czasu pozostało jeszcze bardzo wiele do zrobienia. Ważne jest, byśmy skupili się na mądrej i długofalowej pomocy i byśmy byli nadal zjednoczeni we wspieraniu Ukrainy i we wspieraniu wszystkich tych Ukraińców, którzy pozostają poza swoją ojczyzną. Mamy tez wielką nadzieję na to, że dzieci, które zostały uprowadzone z Ukrainy uda się sprowadzić do ojczyzny, a przede wszystkim, że zbrodniarze zostaną osądzeni i ukarani.

Szanowni Państwo, pozostawajmy zjednoczeni i pozostawajmy solidarni z Ukrainą. Sława Ukrajini!