Organizatorzy i Uczestnicy
„Wspólnego śpiewania (nie)zakazanych piosenek”
w auli Uniwersytetu Sióstr Felicjanek
w Lodi, stan New Jersey, USA

Szanowni Państwo, Drodzy Rodacy,

Serdecznie pozdrawiam wszystkich Państwa zgromadzonych na drugiej edycji „Wspólnego śpiewania (nie)zakazanych piosenek”. Dziękuję, że włączyli się Państwo w inicjatywę, która nie tylko integruje naszą polską wspólnotę, lecz także służy oddaniu hołdu żołnierzom walczącym w powstaniu warszawskim i wszystkim, którzy przelewali krew za Ojczyznę.

Muzyka od pokoleń stanowi ważną część polskiej kultury i historii. W najtrudniejszych chwilach podnosiła na duchu, wyrażała wolę oporu, dodawała siły i odwagi. Śpiewając Bogurodzicę, polscy rycerze pod Grunwaldem stawali do boju o Ojczyznę. Z pieśnią na ustach do walki o wolność ruszali XIX–wieczni powstańcy, żołnierze 1920 roku i wszystkich frontów II wojny światowej. Warszawiacy w powstańczych pieśniach zapisali atmosferę pierwszych dni sierpnia 1944 roku, gdy przeciwstawili się niemieckiemu okupantowi. Do dziś weterani powstania warszawskiego zasilający szeregi amerykańskiej Polonii przekazują kolejnym pokoleniom rodaków narodowe wartości i dziedzictwo.          

Pieśni patriotyczne są mostem między pokoleniami. Stanowią kod kulturowy zrozumiały dla każdego Polaka. To budujące, że przyłączają się Państwo do śpiewania tych samych piosenek, które niegdyś żyły w sercach i na ustach wielu Polek i Polaków. Autorytety amerykańskiej Polonii, waleczni  żołnierze, tacy jak Teofil Starzyński, Antoni Chrościelewski, Wincenty Knapczyk czy Bolesław Biega, pomimo różnych biografii te same pieśni nucili, gdy stawali do walki o wolność każdego z nas.

Cieszę się, że „Wspólne śpiewanie (nie)zakazanych piosenek” staje się częścią kalendarza polskich wydarzeń w Stanach Zjednoczonych, a polskie szkoły kształtują w młodych ludziach patriotyzm oraz szacunek dla naszego narodowego dziedzictwa. Wartości te stanowią trwały fundament dla przyszłych pokoleń. Życzę Państwu, aby druga edycja koncertu przyniosła jeszcze większą radość, inspirację i poczucie wspólnoty. Niech pieśni, które kiedyś były zakazane, zabrzmią z dumą i radością.

Z serdecznymi pozdrowieniami

Agata Kornhauser–Duda