1 maja 1998 roku nadeszła do Polski z Waszyngtonu oczekiwana dobra wiadomość. Senat Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej zdecydowaną większością głosów podjął decyzję o poszerzeniu Paktu Północnoatlantyckiego. To wielki krok na historycznej drodze ostatecznego pokonania tragicznej przeszłości naszego kontynentu, pozostałości drugiej wojny światowej, ducha i skutków Jałty i Poczdamu; na drodze budowania wspólnej, pokojowej, demokratycznej, niepodzielnej, cieszącej się bezpieczeństwem Europy. Polska, a także kraje, które wraz z nami przystępują do NATO - Czechy i Węgry - została surowo potraktowana przez historię. Naszym wspólnym doświadczeniem było cierpienie, ale także umiłowanie wolności i uparte dążenie do demokracji. Dzisiaj wchodzimy do euroatlantyckiej wspólnoty polityczno - obronnej jako kraje stabilnej demokracji, szanujące swobody i prawa obywatelskie, jako kraje rozwijające gospodarkę rynkową. Polska z satysfakcją wita decyzję Senatu USA. Dziękujemy Prezydentowi Stanów Zjednoczonych Billowi Clintonowi za jego wizję, pracę i skuteczność. Dziękujemy wszystkim Amerykanom, którzy wyrażali poparcie dla członkostwa Polski w NATO. Szczególne słowa wdzięczności należą się amerykańskiej Polonii, która - dumna ze swej starej Ojczyzny - pozostawała niezastąpionym rzecznikiem polskich interesów podczas debat nad rozszerzeniem Paktu. Z ufnością oczekujemy na decyzje kolejnych parlamentów. Wierzymy, iż rok 1999 przyniesie nam pełne członkostwo w NATO. Zapewniam, że Polska nie zawiedzie okazanego zaufania. Powtarzam to, co mówiłem podczas pamiętnego spotkania na Placu Zamkowym w lipcu ubiegłego roku: Polska umie współdziałać. Polska dotrzymuje zobowiązań. Polska jest gotowa.