16 sierpnia 2000 roku Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Aleksander Kwaśniewski, na podstawie artykułu 161 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Prezesa Rady Ministrów Jerzego Buzka, postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2000 r., wręczył Emilowi Wąsaczowi akt odwołania ze stanowiska Ministra Skarbu Państwa oraz wręczył Andrzejowi Chronowskiemu akt powołania na stanowisko Ministra Skarbu Państwa. W czasie uroczystości Prezydent RP powiedział: Przede wszystkim chcę podziękować Panu Ministrowi za wypełnianie ponad 33 miesiące jednej z najtrudniejszych funkcji w działalności publicznej w Polsce - funkcji Ministra Skarbu, i wyrazić przekonanie, że Pańskie decyzje zaowocują w przyszłości dobrymi skutkami dla polskiej gospodarki, dla polskich firm, dla przedsiębiorstw, dla nas wszystkich. Bycie ministrem Skarbu i odpowiedzialność za prywatyzację, jak pokazuje historia ostatnich dziesięciu lat w Polsce, oznacza zajęcie bardzo ryzykowne, spotykające się z jednej strony z zainteresowaniem opinii publicznej, a z drugiej strony narażone na wszystkie możliwe krytyki. Musi się Pan liczyć z tym, że te krytyki nie opuszczą Pana w momencie opuszczenia urzędu. Jak pokazuje doświadczenie innych ministrów odpowiedzialnych za prywatyzację debata o tym co zostało zrobione będzie trwała.Traktował bym to jako rzecz normalną, jeśli nie przekracza zasad kultury politycznej. Tak naprawdę ocenę działalności poszczególnych ministrów prywatyzacji można wygłosić wtedy, kiedy z pewnej perspektywy, z dystansu możemy ocenić jak przysłużyły się gospodarce, samym firmom, na ile dały impulsy rozwojowe, na ile wybrani partnerzy okazali się trafni, w jaki sposób sprywatyzowane przedsiębiorstwa rozwijają się, zdobywają zarówno rynek polski, jak i rynki zagraniczne. Mam nadzieję, że z tej właśnie perspektywy będziemy mogli powiedzieć, że decyzje, które Pan podjął, dobrze Polsce i naszej gospodarce służyły. Tego życzymy sobie wszyscy, niezależnie od naszych poglądów politycznych, bo to jest nasz wspólny interes, konieczność, wielka potrzeba dla Polski. Dziękuję raz jeszcze za wypełnione obowiązki. Dziękuję również za to wszystko, co mogliśmy przeżyć na różnych międzynarodowych spotkaniach i forach. Jestem przekonany, że będzie Pan wracał do tego czasu z satysfakcją. Panu Ministrowi Chronowskiemu chcę złożyć życzenia pomyślności. Podejmuje Pan jedno z najważniejszych stanowisk, związane z ogromnym zainteresowaniem społecznym. Życzę Panu pomyślności, aby zarówno prywatyzacja przebiegała udanie i przynosiła jak najlepsze efekty, ale również, żeby państwo reprezentowane przez Pana jako ministra skarbu było silne w tych wszystkich przedsiębiorstwach, projektach gospodarczych w których uczestniczy. W moim przekonaniu rola ministra skarbu będzie zmieniała się, bowiem coraz mniej będzie do prywatyzowania, a coraz więcej będzie odpowiedzialności za to co pozostaje majątkiem państwowym, wspólnym, żeby był on chroniony przed niebezpiecznymi, nieudanymi projektami, żebyśmy mieli pewność, że to co jest naszą wspólną własnością, własnością narodu, jest w dobrych rękach, jest kontrolowane, sprawdzane, dysponowane zgodnie z prawem, ale też w najlepszej wierze, zgodnie z przekonaniem, że majątek państwa jest apolityczny w swojej istocie. Państwo powinno być w tej mierze jak najdalej od koncepcji partyjnych, partykularnych, a winno dysponować tym majątkiem zgodnie z najlepszą wiedzą i najlepszym skutkiem jaki można osiągnąć z punktu widzenia gospodarki i przyszłości narodu. Życzę Panu Andrzejowi Chronowskiemu pomyślności. W tym zakresie, w którym będzie to potrzebne deklaruję wolę współpracy. Wierzę, że nominacja znalazła się w dobrych rękach.