15 października 1999 roku Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski, z okazji Dnia Edukacji Narodowej, spotkał się w Pałacu Prezydenckim z nauczycielami - ludźmi o nieszablonowym podejściu do pedagogiki, innowatorów, eksperymentatorów, autorów nowych programów i podręczników szkolnych. W czasie uroczystego spotkania prezydent Aleksander Kwaśniewski wręczył odznaczenia państwowe. Za wybitne zasługi w inicjowaniu niekonwencjonalnych form edukacji dzieci i młodzieży, Prezydent RP, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski odznaczył Ryszarda Łukaszewicza. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, za wybitne zasługi w pracy dydaktycznej i opiekuńczo-wychowawczej, odznaczeni zostali: Stanisław Gładysz, Zenon Nowak. Złotym Krzyżem Zasługi odznaczeni zostali: Krystyna Haładaj, Tadeusz Perzanowski, Krystyna Starczewska. Zwracając się do uczestników uroczystości prezydent Aleksander Kwaśniewski powiedział m.in: Witam serdecznie w Pałacu Prezydenckim z okazji Dnia Nauczyciela. Cieszę się, że mogę spotkać się z grupą wybitnych pedagogów, ludzi którzy od wielu lat tak bardzo zaangażowali się w polską edukację, w przygotowanie jej do wyzwań przed którymi stoi Polska. Zdaję sobie sprawę, że trudno znaleźć słowa, które odpowiednio uznałyby Wasz wielki, codzienny wysiłek. Wasz trud i oddanie w ważnej sprawie edukacji młodych Polaków. Tegoroczny Dzień Nauczyciela i nasze spotkanie odbywa się w nowych warunkach. 1 września rozpoczęła się reforma systemu oświaty w Polsce. Reforma, z którą z jednej strony związanych jest wiele nadziei, z drugiej strony, jak zawsze przy zmianie, wiele obaw i niepokojów. Chciałbym powiedzieć, że ta reforma powinna być naszą wspólną troską, naszym wspólnym działaniem. Edukacja jest najgorszym miejscem do politycznego sporu, konfrontacji. Edukacja, ponieważ kształtuje postawę ludzi na długie lata, musi być na tyle na ile jest to możliwe, uwolniona od codziennych koniunktur, od tego co odczuwamy oceniając działania polityczne (...). Chciałbym, żeby dzisiejszy dzień i to wszystko, co dzieje się w oświacie, można było oceniać z należytym spokojem, obiektywizmem. Żebyśmy patrzyli na reformę oświaty , na zmiany dokonujące się w szkole, w programach nauczania, jako dzieło wspólne. Jako dzieło, które jest naszą współodpowiedzialnością wobec następnych pokoleń i wobec przyszłej Polski (...). Mam nadzieję, że we wszystkich pracach nad budżetem będziemy zauważali wyraźny wzrost nakładów środków na edukację. I nie będzie to tylko rezultatem wymuszenia ze strony środowisk, ale będzie to świadoma polityka państwa , w której edukacja zostanie uznana za jedno z najważniejszych zadań (...). Wierzę, że parlamentarzyści, rząd także i my będziemy udzielać należytego poparcia, aby środki finansowe na edukację konsekwentnie wzrastały (...). Na zakończenie chciałbym podkreślić , iż niezależnie od dobrze ukształtowanych programów i określonych wzorców wychowawczych, wszystko to, co wiąże się z kształceniem młodzieży zawsze będzie opierało się na nauczycielach, pedagogach, na tych, którzy bezpośrednio ten wysiłek podejmują. Dlatego Wasza praca jest tak ważna i warunki dla Waszej pracy powinny być jak najlepsze. Powinniśmy się szczególnie troszczyć o najlepszych nauczycieli , o tych którzy są promotorami zmian, dobrego kształcenia w naszych szkołach (...). Chcę powiedzieć, że nauczyciele będą i muszą być zawsze podstawą całego systemu kształcenia. Chcę wierzyć, że w tej reformie nie pogubimy dobrych nauczycieli (...).