12 maja 1999 roku w Pałacu Prezydenckim, pod przewodnictwem prof. Marka Belki odbyło się spotkanie Zespołu Doradców Ekonomicznych Prezydenta RP, które poświęcone było sytuacji na rynku pracy. W spotkaniu wzięli udział również Grażyna Zielińska, Prezes Krajowego Urzędu Pracy i minister Pracy i Polityki Socjalnej Longin Komołowski. Profesor Marek Belka w wypowiedzi dla dziennikarzy powiedział, iż Zespół Doradców Ekonomicznych poinformował prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego o zagrożeniach na rynku pracy wynikających ze wzrostu bezrobocia, które oscyluje wokół 12 procent. Bezrobocie - jak powiedział Marek Belka - wynika przede wszystkim z tego, iż polska gospodarka stoi przed falą koniecznych restrukturyzacji w różnych dziedzinach gospodarki. Nie chodzi tu tylko o przemysł stalowy, czy górnictwo węglowe, ale mówi się także np. o bankach. Po drugie nie można przyjmować za pewnik, że wzrost gospodarczy w najbliższych latach będzie tak szybki jak w ostatnich. Są różne tego przyczyny, także zewnętrzne. Po trzecie jesteśmy w tej chwili w okresie wchodzenia na rynek pracy kilku roczników wyżu demograficznego. Jest to z jednej strony wielka szansa dla gospodarki, ale z drugiej strony jest to czynnik utrudniający znalezienie pracy. To wszystko razem powoduje, że można liczyć się z tym, iż bezrobocie nie będzie malało - powiedział doradca prezydenta. Zdaniem profesora M. Belki sam wzrost gospodarczy może być niewystarczający, żeby poprawić sytuację na rynku pracy i zmniejszyć bezrobocie. Trzeba dzisiaj inaczej podejść do całości polityki gospodarczej. Dzisiaj nie wystarczy polityka ze strony Krajowego Urzędu Pracy, ze strony ministerstwa Pracy, a więc tzw. polityka aktywizacji rynku pracy. Dzisiaj całość strategii gospodarczej państwa powinna być podporządkowana tworzeniu miejsc pracy, warunków rozwoju gospodarczego dla wszystkich rodzin (...). Problemy rynku pracy zaczynają być również ważne jak rozwój dynamiki gospodarczej. Podczas spotkania omówiono także sprawy związane z kierunkiem prywatyzacji bankowości w Polsce i polityki państwa wobec sektora bankowego.