10 października 2003 roku w Pałacu Prezydenckim Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej Aleksander Kwaśniewski spotkał się z uczestnikami Bitwy pod Lenino. W spotkaniu z okazji 60. rocznicy Bitwy wzięli udział żołnierze 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, weterani Wojska Polskiego, przedstawiciele środowisk i organizacji kombatanckich, przedstawiciele władz państwowych oraz ministrowie w Kancelarii Prezydenta RP. Za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność społeczną w organizacjach kombatanckich Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski odznaczył: Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski – Wacława Jankowskiego, Józefa Mysyka, Anatola Rosnowskiego, Annę Tchórzewską Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski – Jana Andrusika, Józefa Chadego, Czesława Cześnika, Edwarda Ekierta, Jerzego Henkela, Zenona Łapo, Kazimierza Rzepskiego, Jerzego Smółkę, Stanisława Sosnę-Sarno. Zwracając się do zebranych Prezydent RP powiedział: Serdecznie witam w Pałacu Prezydenckim. Zebraliśmy się tutaj, aby wyrazić najwyższy szacunek żołnierzom II wojny światowej, którzy w bitwie pod Lenino zapisali chlubny rozdział w historii polskiego oręża. Pamięć o bohaterach tej bitwy żyje w sercach i umysłach milionów Polaków. Była to jedna z najważniejszych zwycięskich bitew polskiego żołnierza po przegranym wrześniu 1939 roku. Świeżo sformowana I Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki przeszła krwawy chrzest bojowy: w toku dwudniowych walk przełamała głęboko rozbudowaną obronę niemiecką. Dokonała tego w konfrontacji z przeciwnikiem o połowę od niej liczniejszym, dysponującym dużą ilością artylerii i dział pancernych. W dolinie błotnistej Mierei, na silnie bronionych przez hitlerowców wzgórzach, pod umocnionymi wsiami Trygubowo i Połzuchy – zrodziła się żołnierska legenda kościuszkowców. W świat poszła wiadomość o odwadze, determinacji i poświęceniu naszych żołnierzy. Krótko, bo zaledwie kilka miesięcy, przygotowywana do walki dywizja zdała egzamin. Ten bój przekonał wszystkich, że na Polaków można liczyć. Setkom tysięcy rodaków, przebywających w Związku Radzieckim, wieść o bitwie pod Lenino otwarła drogę do kraju. Przybywali do dywizji ze wszystkich stron Rosji, z łagrów i kopalni, kołchozów i bezkresnej tajgi, ze wszystkich miejsc, w które rzucił ich tragiczny los zesłańców i jeńców wojennych, czy więźniów. Tu rozpoczęli szlak bitewny pod biało-czerwonym sztandarem i z piastowskimi orzełkami na mundurach. Ten szlak prowadził przez Warszawę, Wał Pomorski, Odrę aż do Berlina. W związku ze zbliżającą się 60. rocznicą Bitwy pod Lenino, jako Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej i Zwierzchnik Sił Zbrojnych, przekazuję jej uczestnikom słowa wdzięczności i uznania za patriotyczną postawę i wojenne męstwo. Zwracam się do obecnych wśród nas żołnierzy 1 Dywizji Piechoty imienia Tadeusza Kościuszki: nie zapominamy i nie zapomnimy o Waszych zasługach dla kraju. Kiedy Ojczyzna była w potrzebie, stanęliście na jej wezwanie – niepomni doznanych upokorzeń i zniewolenia, świadomi tragedii ofiar i bezmiaru wojennej przemocy, często pełni bólu po utracie najbliższych. Za to, aby zobaczyć znowu strony rodzinne płaciliście wysoką cenę – daninę żołnierskiego potu i krwi. Oddaję cześć bohaterom tamtej bitwy. Składam hołd poległym współtowarzyszom Waszej walki, którzy na zawsze spoczęli w białoruskiej ziemi. Nie waży się krwi przelanej za Ojczyznę. Dlatego jednakowo cenimy dzisiaj poświęcenie żołnierzy, którzy walczyli na Wschodzie i Zachodzie Europy, w pustynnych piaskach Afryki, pod kołem podbiegunowym czy na oceanach świata. Na wielu frontach i polach bitewnych walczyli i ginęli, jak zawsze, jak w naszej polskiej tradycji, „za wolność waszą i naszą”, ginęli zawsze wierni przysiędze żołnierskiej i honorowi żołnierza. Szanowni Weterani – Żołnierze 1 Dywizji Piechoty! Przed chwilą z ogromną satysfakcją wręczyłem ordery i odznaczenia tym spośród Was, którzy do wojennej chwały dodali wiele lat zaangażowanej działalności społecznej. Gratuluję odznaczonym. Składam podziękowania osobom, które nie szczędzą wysiłku, aby czynnie uczestniczyć w patriotycznym wychowaniu dzieci i młodzieży. Chcę złożyć życzenia wszystkim tym, którzy przeszli ten jakże trudny i bohaterski szlak bojowy. Życzę wszelkiej pomyślności Waszym bliskim, Waszym rodzinom i najmłodszemu pokoleniu, na które swoim przykładem i swoim doświadczeniem tak wpływacie. Zdrowia, długich, pogodnych lat życia, szczęścia życzę wszystkim tu obecnym, życzę wszystkim Państwu, życzę wszystkim weteranom Rzeczypospolitej, tym, którym jesteśmy tak wdzięczni, w których ustach słowa „za Ojczyznę” i „ku chwale Ojczyzny” brzmią tak prawdziwie. Dziękujemy, pamiętamy i jesteśmy Wam wdzięczni!