3 października 2003 roku w Pałacu Prezydenckim Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Aleksander Kwaśniewski uroczyście ratyfikował protokoły do Traktatu Północnoatlantyckiego o akcesji 7 państw przystępujących do NATO. W uroczystości uczestniczyli: Prezes Rady Ministrów Leszek Miller, Wicemarszałek Senatu Ryszard Jarzembowski, Minister Spraw Zagranicznych Włodzimierz Cimoszewicz, Minister Obrony Narodowej Jerzy Szmajdziński, przedstawiciele Sejmu i Senatu, Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego , generał Czesław Piątas, dowódcy rodzajów sił zbrojnych, goście honorowi: Przewodniczący Senatu Rumunii, Nicolae Vacaroiu, Minister Spraw Zagranicznych Republiki Litewskiej, Antanas Valionis, były Przewodniczący Sejmu Republiki Litewskiej, Vytautas Landsbergis, były Minister Spraw Zagranicznych Ukrainy Borys Tarasiuk, prof. Zbigniew Brzeziński, ambasadorowie państw przystępujących do NATO, ambasadorowie państw członkowskich NATO oraz ministrowie Kancelarii Prezydenta RP. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Aleksander Kwaśniewski ratyfikował: ·Protokół do Traktatu Północnoatlantyckiego o akcesji Republiki Bułgarii ·Protokół do Traktatu Północnoatlantyckiego o akcesji Republiki Estońskiej ·Protokół do Traktatu Północnoatlantyckiego o akcesji Republiki Litewskiej ·Protokół do Traktatu Północnoatlantyckiego o akcesji Republiki Łotewskiej ·Protokół do Traktatu Północnoatlantyckiego o akcesji Republiki Słowackiej ·Protokół do Traktatu Północnoatlantyckiego o akcesji Republiki Słowenii ·Protokół do Traktatu Północnoatlantyckiego o akcesji Rumunii Po podpisaniu protokołów ratyfikujących Prezydent RP powiedział: Szanowny Panie Premierze, Panie Wicemarszałku Senatu, Panie Ministrze Spraw Zagranicznych, Obrony Narodowej, parlamentarzyści, ekscelencje, ambasadorowie oraz drodzy goście, goście, którzy czynicie tę uroczystość inną i lepszą. Oto w miejscu gdzie wiele, wiele lat temu w roku pięćdziesiątym piątym dokładnie w tej samej sali podpisywany był Układ Warszawski, w waszej obecności podpisałem dokumenty ratyfikacyjne rozszerzenia NATO o naszych najbliższych, najlepszych, najwierniejszych przyjaciół. Chce przywitać i oddać mój honor ludziom, którzy dla rozszerzenia NATO, dla zmiany ustrojowej w naszej części Europy dokonali tak wiele, i którzy są dzisiaj z nami obecni. Chcę podziękować Panu profesorowi Zbigniewowi Brzezińskiemu za wszystko, co uczynił. Myślę, że odczuwa swoją satysfakcję, że jest świadkiem, ale także współtwórcą tego - teraz powiem -przewrotnego momentu historii. Chcę bardzo powitać Vytautasa Landsbergisa przewodniczącego i prezydenta Litwy w momencie kiedy zdobywała niepodległość i przewodniczącego Parlamentu i naszego znakomitego przyjaciela, człowieka niepodległości Litwy i myślenia o demokratycznej Europie. Chcę przywitać Pana Nicolae Vacaroiu przewodniczącego Parlamentu Senatu Rumuńskiego i również osoby, która tak wiele czyniła dla zmian w naszym regionie. Chcę przywitać Pana Ministra Valionisa, który nie dość, że dzisiaj tu jest, jako Minister Spraw Zagranicznych Republiki Litewskiej, ale przez lata był ambasadorem Litwy w Polsce i jest człowiekiem, który dobrze wie, jak ważne dla nas wszystkich, nie tylko dla Litwinów i Polaków, ale także dla świata i Europy są przyjazne więzy naszych narodów i naszych państw. Chcę również przywitać Pana Borysa Tarasiuka, byłego Ministra Spraw Zagranicznych, dzisiaj parlamentarzystę z Ukrainy, lidera politycznego tego kraju. Chcę mu powiedzieć, że dumny jestem z tego, co już mogliśmy zrobić dla spraw polsko-ukraińskich i chcę już dziś Pana zaprosić na podobną uroczystość – gdybym ja jeszcze zdążył, to nie byłoby tak źle, ale może już nie zdążę, ale wierzę, że w tym Pałacu, któregoś dnia podpiszemy również ratyfikacje rozszerzenia NATO z Ukrainą. Z całego serca tego sobie winszuję i Wam również tego życzę. Szanowni Państwo! Z wielką satysfakcją złożyłem przed chwilą podpis pod dokumentami ratyfikującymi protokoły akcesyjne rozszerzenia NATO. Polskie potwierdzenie uzyskuje dziś decyzja podjęta na szczycie w Pradze, w listopadzie 2002 roku, o przyjęciu do Paktu siedmiu nowych członków. Cieszymy się, że nasi przyjaciele: Bułgaria, Estonia, Litwa, Łotwa, Rumunia, Słowacja i Słowenia już za kilka miesięcy staną się formalnymi sojusznikami Polski. Ten doniosły akt zamyka ostatecznie epokę zimnej wojny i równowagi strachu. Znaczenie dokumentów, które podpisałem w imieniu naszego kraju, wykracza poza ich formalno-prawny wymiar. Są one przede wszystkim dopełnieniem wielkiego historycznego procesu, który przeobraził Europę. Cztery lata temu podczas ratyfikacji aktu przystąpienia Polski do NATO wyraziłem pragnienie, aby drzwi sojuszu pozostały otwarte dla nowych, przyszłych członków, bowiem bezpieczeństwo jest dobrem wspólnym. Dzisiaj świętujemy tę właśnie politykę otwartych drzwi. Politykę, za którą Polska od lat konsekwentnie się opowiada. Nadeszła chwila, w której możemy symbolicznie powitać nowe kraje z byłego bloku wschodniego w gronie państw wspólnie dbających o bezpieczeństwo, o regionalny i światowy pokój. Obecne rozszerzenie NATO to ważne wydarzenie dla całego naszego kontynentu. To tryumf myślenia o Europie w kategoriach coraz szerszej i głębszej integracji. To ostateczne przekroczenie dawnych podziałów, narzuconych przez Jałtę i Poczdam. Rozciągnięcie przez NATO gwarancji bezpieczeństwa na kraje bałtyckie, objęcie ich granicami Bułgarii i Rumunii, Słowacji i Słowenii, powiększy obszar stabilności regionu euroatlantyckiego, przyczyni się do umocnienia w nim ładu. Tak korzystna zmiana środowiska geopolitycznego wokół naszego kraju, powinna także sprzyjać dobrej, sąsiedzkiej współpracy, służyć rozwojowi gospodarczemu. Wszyscy pamiętamy atmosferę towarzyszącą akcesji Polski, Węgier i Czech do NATO. Było to historyczne wydarzenie. Po raz pierwszy przełamane zostały zimnowojenne linie podziału. Wzmocnieniu uległ proces demokratycznych reform w Europie Środkowej i Wschodniej. Zapoczątkowany został nurt scalania jej z zachodnim światem. Pierwszy etap rozszerzenia i wynikające z niego własne członkostwo Polska traktowała od samego początku jako część szerszego procesu. Nigdy nie zapomnieliśmy, że naszego bezpieczeństwa i pomyślności nie można oddzielić od bezpieczeństwa i pomyślności naszych sąsiadów i przyjaciół. Dlatego zaangażowaliśmy się w budowanie różnorodnych form regionalnej współpracy. Aktywnie wspieraliśmy naszych partnerów ze wschodniej i południowej Europy w ich euroatlantyckich aspiracjach. Osobiście dołożyłem wszelkich starań, by nie pominąć żadnej okazji, żadnego spotkania, które przybliżało aspirujące do członkostwa kraje w osiągnięciu tego właśnie celu. Dziś, ja i wszyscy możemy odczuwać wielką satysfakcję. Dziś możemy się cieszyć wspólnie z naszymi przyjaciółmi z powodu spełnienia ich dążeń. Dokonujący się obecnie drugi etap rozszerzenia jest konsekwencją przyjętej przez Sojusz strategii rozwoju, świadectwem jego siły, umiejętności dostosowywania się do zmieniających się realiów i potrzeb bezpieczeństwa. Przystąpienie do Paktu kolejnych państw, w tym byłych republik radzieckich: Litwy, Łotwy i Estonii to jest przekroczenie Rubikonu, przełamanie kolejnego „tabu”, które jeszcze do niedawna odciskało się na euroatlantyckim myśleniu, iż NATO nigdy nie powinno przekroczyć granicy byłego Związku Radzieckiego. Dzisiejsza uroczystość potwierdza, że żyjemy już w innych czasach, w Europie, która swą siłę czerpie ze współpracy zamieszkujących ją narodów, z solidarnego dzielenia odpowiedzialności za bezpieczeństwo wszystkich. Szanowni Państwo! Aspirujące do euroatlantyckiej wspólnoty kraje podjęły ogromny wysiłek sprostania kryteriom członkostwa: tworzenie instytucji demokratycznych, budowanie społeczeństwa obywatelskiego, demokratyzowanie i modernizowanie sił zbrojnych. Z własnych doświadczeń wiemy, że nie jest to łatwe zadanie, wymaga wiele trudu, nakładów i determinacji. Dlatego wszystkim naszym parterom gratuluję osiągniętych wyników. Te kraje gotowe są także przyjąć współodpowiedzialność za pokój i bezpieczeństwo nie tylko na europejskim kontynencie. Jest to szczególnie ważne teraz, w dobie walki z terroryzmem, kiedy potrzebna jest skuteczna współpraca państw wchodzących w skład wielkiej, antyterrorystycznej koalicji. Członkowie NATO uczestniczą w wielu międzynarodowych misjach pokojowych i stabilizacyjnych. Zaledwie w dwa tygodnie po przystąpieniu do Sojuszu Polska przeszła swój „chrzest bojowy”, biorąc udział w międzynarodowej misji pokojowej na Bałkanach. Dziś taki egzamin, jeszcze przed formalnym członkostwem, zdają Bułgarzy, Litwini, Łotysze, Rumunii i Słowacy, którzy służą w Iraku. Obecność tych krajów, udział w misji stabilizacyjnej, jest wyrazem sojuszniczej wiarygodności, potwierdzeniem odpowiedzialności, z jaką podchodzą one do nowych zagrożeń i wyzwań, które stoją przed współczesnym światem. Drodzy Państwo! Odczuwam wielką satysfakcję, że już wkrótce, na Szczycie NATO w Stambule, w kwietniu 2004 roku, będziemy mogli powitać oficjalnie jego nowych członków. Na zaproszenie do struktur Paktu Północnoatlantyckiego oczekują kolejni kandydaci, pozostali członkowie tak zwanej Grupy Wileńskiej: Albania, Chorwacja i Macedonia. Warto podkreślić, że rozszerzenie jest procesem, nie zaś jednorazowym aktem. Sojusz Północnoatlantycki stanowi bowiem wyjątkową wspólnotę: o członkostwie w nim decydują nie tylko względy geopolityczne, lecz przede wszystkim respektowanie i wypełnianie jasnych kryteriów. Granice NATO wyznaczają więc nie arbitralne decyzje czy rzekomo nieprzekraczalne bariery kulturowe, ale gotowość akceptacji wspólnych, demokratycznych norm. Ta wspólnota wartości jest najsilniejszym fundamentem Sojuszu, którego nie mogą naruszyć chwilowe różnice zdań. Dlatego tak istotne jest solidarne, wzajemne wspieranie się w rzetelnym wypełnianiu tych standardów. Dotyczy to zarówno dotychczasowych członków, nowych uczestników sojuszu, jak i krajów aspirujących do członkostwa w przyszłości. Wypróbowaną płaszczyzną takiej wymiany doświadczeń jest współpraca regionalna. W Europie, której nowy krajobraz wyznaczają dwa procesy rozszerzenia: NATO i Unii Europejskiej, regionalne inicjatywy, takie jak Grupa Wyszehradzka czy Grupa Wileńska będą miały nadal do odegrania bardzo istotną rolę. Podobnie jak zaproponowana przeze mnie Inicjatywa Ryska, której celem jest intensyfikacja lokalnej współpracy już po rozszerzeniu NATO i Unii Europejskiej, tak, by w naszym regionie nie wytwarzały się żadne nowe bariery współpracy. Będziemy aktywnie wspierać państwa aspirujące do członkostwa w NATO, służyć im naszym doświadczeniem. Głęboko wierzę, że kraje te w nieodległej przyszłości powiększą natowską wspólnotę. Drzwi do Sojuszu pozostają otwarte dla każdego, kto podejmie wysiłek wypełnienia członkowskich kryteriów, komu bliska jest jego filozofia i zasady działania. Dziękuję wszystkim osobom w NATO i w krajach przystępujących do Sojuszu, które przyczyniły się do dzisiejszego sukcesu. Dziękuję resortowi Spraw Zagranicznych, posłom, senatorom i ekspertom, wszystkim którzy przyczynili się do tego, że mogłem złożyć swój podpis pod dokumentami ratyfikacyjnymi w sprawie rozszerzenia NATO. Cieszę się, że ta sprawa objęła Polskę szerokim porozumieniem. Spotkała się z jednoznaczną aprobatą i rekomendacją społeczeństwa, różnych grup politycznych, parlamentarzystów, partii. To określa wymiar naszej dzisiejszej decyzji i jest to powód do radości z dzisiejszego spotkania i dzisiejszej ceremonii. Gratuluję nowo wstępującym krajom ich akcesji do Sojuszu Północnoatlantyckiego. Chcę powiedzieć, że Polska swoje sojusznicze zobowiązania i przyjacielskie przekonania wyraża między innymi w tym właśnie akcie, który widzicie Państwo na tym stole. Panie, Panowie witamy w NATO, w rodzinie państw, które solidarnie działają na rzecz pokoju, rozwoju i bezpieczeństwa nas wszystkich. W imieniu 7 państw przystępujących do NATO głos zabrał Ambasador Republiki Słowenii Zvone Dragan.