30 listopada 2004 roku Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Aleksander Kwaśniewski wręczył nominacje profesorskie 79 nauczycielom oraz pracownikom nauki i sztuki. nauki biologiczne: dr hab. Bożenna Walentyna Czarnecka - Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie dr hab. Eugeniusz Dubiel - Uniwersytet Jagielloński w Krakowie dr hab. Andrzej Zdzisław Kozik - Uniwersytet Jagielloński w Krakowie dr hab. Małgorzata Krasińska - Zakład Badania Ssaków Polskiej Akademii Nauk w Białowieży dr hab. Józef Krzysztof Kurowski - Uniwersytet Łódzki dr hab. Marian Henryk Lewandowski - Uniwersytet Jagielloński w Krakowie dr hab. Bogumiła Skotarczak - Uniwersytet Szczeciński dr hab. Iwona Marta Szarejko - Uniwersytet Śląski w Katowicach nauki chemiczne: dr hab. Aleksander Ciszewski - Politechnika Poznańska dr hab. Paweł Grzegorz Krysiński - Uniwersytet Warszawski dr hab. Marek Józef Potrzebowski - Centrum Badań Molekularnych i Makromolekularnych Polskiej Akademii Nauk w Łodzi dr hab. Beata Walczak - Uniwersytet Śląski w Katowicach nauki ekonomiczne: dr hab. Monika Maria Kostera - Uniwersytet Warszawski dr hab. Małgorzata Zaleska - Szkoła Główna Handlowa w Warszawie nauki fizyczne dr hab. Jan Andrzej Bartelski - Uniwersytet Warszawski dr hab. Chrystian Henryk Droste - Uniwersytet Warszawski dr hab. Andrzej Jerzy Maciejewski - Uniwersytet Zielonogórski dr hab. Michał Konrad Nawrocki - Uniwersytet Warszawski dr hab. Mariusz Lucjan Zubek - Politechnika Gdańska nauki humanistyczne: dr hab. Włodzimierz Wiktor Borodziej - Uniwersytet Warszawski dr hab. Edward Stanisław Długajczyk - Uniwersytet Śląski w Katowicach dr hab. Krystyna Wiesława Ferenz - Uniwersytet Zielonogórski dr hab. Adam Józef Karpiński - Instytut Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk w Warszawie dr hab. Tadeusz Józef Linkner - Uniwersytet Gdański dr hab. Stanisław Kazimierz Mikołajczak - Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu dr hab. Jan Henryk Skoczyński - Uniwersytet Jagielloński w Krakowie dr hab. Marian Wojciech Ursel - Uniwersytet Wrocławski nauki leśne: dr hab. Józef Jan Zwoliński - Instytut Badawczy Leśnictwa w Warszawie nauki matematyczne: dr hab. Jacek Andrzej Wesołowski - Politechnika Warszawska nauki medyczne: dr hab. Jan Zbigniew Brzeziński - Uniwersytet Medyczny w Łodzi dr hab. Maria Chomyszyn-Gajewska - Uniwersytet Jagielloński w Krakowie dr hab. Maciej Marek Czaplicki - Akademia Medyczna w Warszawie dr hab. Piotr Stanisław Fiedor - Akademia Medyczna w Warszawie dr hab. Andrzej Wiktor Franek - Śląska Akademia Medyczna w Katowicach dr hab. Piotr Gutowski - Pomorska Akademia Medyczna w Szczecinie dr hab. Bohdan Andrzej Huszno - Uniwersytet Jagielloński w Krakowie dr hab. Kazimierz Stefan Jędrzejewski - Uniwersytet Medyczny w Łodzi dr hab. Maciej Jóźwik - Akademia Medyczna w Białymstoku dr hab. Małgorzata Elżbieta Karbownik - Uniwersytet Medyczny w Łodzi dr hab. Maria Kozioł-Montewka - Akademia Medyczna w Lublinie dr hab. Maryna Krawczuk-Rybak - Akademia Medyczna w Białymstoku dr hab. Piotr Maria Laidler - Uniwersytet Jagielloński w Krakowie dr hab. Bohdan Jarosław Maruszewski - Instytut "Pomnik-Centrum Zdrowia Dziecka" w Warszawie dr hab. Teresa Barbara Matthews-Brzozowska - Akademia Medyczna we Wrocławiu dr hab. Krystyna Małgorzata Michalak - Akademia Medyczna we Wrocławiu dr hab. Stanisław Zenon Mnich - Akademia Medyczna w Białymstoku dr hab. Krzysztof Jan Moroń - Akademia Medyczna we Wrocławiu dr hab. Tomasz Wojciech Opala - Akademia Medyczna w Poznaniu dr hab. Bogusław Sawicki - Akademia Medyczna w Białymstoku dr hab. Krzysztof Adam Simon - Akademia Medyczna we Wrocławiu dr hab. Krystyna Sztefko - Uniwersytet Jagielloński w Krakowie dr hab. Kazimierz Szyszka - Akademia Wychowania Fizycznego w Poznaniu Zamiejscowy Wydział Wychowania Fizycznego w Gorzowie Wielkopolskim dr hab. Wiesław Marian Urbanowicz - Uniwersytet Jagielloński w Krakowie dr hab. Ewa Magdalena Urbańska - Akademia Medyczna w Lublinie dr hab. Irena Wrońska - Akademia Medyczna w Lublinie nauki o kulturze fizycznej: dr hab. Anna Jaskólska - Akademia Wychowania Fizycznego we Wrocławiu dr hab. Gabriel Daniel Łasiński - Akademia Wychowania Fizycznego we Wrocławiu nauki o Ziemi: dr hab. Jacek Puziewicz - Uniwersytet Wrocławski dr hab. Ryszard Mieczysław Wagner - Państwowy Instytut Geologiczny w Warszawie nauki prawne: dr hab. Janina Irena Ciechanowicz-McLean - Uniwersytet Gdański dr hab. Stanisława Irena Kalus - Uniwersytet Śląski w Katowicach nauki rolnicze: dr hab. Aleksandra Badora - Akademia Rolnicza w Lublinie dr hab. Elżbieta Danuta Bartnikowska - Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie dr hab. Stanisław Andrzej Drzymała - Akademia Rolnicza w Poznaniu dr hab. Tadeusz Grega - Akademia Rolnicza w Krakowie dr hab. Maria Magdalena Moś - Akademia Rolnicza w Krakowie dr hab. Maciej Stanisław Pompa-Roborzyński - Instytut Zootechniki w Krakowie dr hab. Andrzej Stołyhwo - Politechnika Gdańska nauki techniczne: dr hab. Grażyna Maria Bartelmus - Instytut Inżynierii Chemicznej Polskiej Akademii Nauk w Gliwicach dr hab. Wojciech Jerzy Blajer - Politechnika Radomska dr hab. Zbigniew Edward Dobkowski – Instytut Chemii Przemysłowej w Warszawie dr hab. Jan Józef Kazior - Politechnika Krakowska dr hab. Leon Kukiełka - Politechnika Koszalińska dr hab. Barbara Lipp-Symonowicz - Politechnika Łódzka dr hab. Witold Stanisław Łukaszewicz - Wyższa Szkoła Informatyki i Ekonomii Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Olsztynie dr hab. Gerard Jerzy Śliwiński - Instytut Maszyn Przepływowych Polskiej Akademii Nauk w Gdańsku dr hab. Jan Zarzycki – Politechnika Wrocławska nauki weterynaryjne: dr hab. Jerzy Henryk Kaleczyc - Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie dr hab. Krzysztof Waldemar Romański - Akademia Rolnicza we Wrocławiu Zwracając się do zebranych Prezydent RP powiedział: Od dziewięciu lat mam zaszczyt i wielki honor wręczać tę profesorską godność. Chcę powiedzieć, że zawsze towarzyszy mi w takiej chwili poczucie dumy i satysfakcji. Towarzyszy mi również świadomość, że oto mimo wielu niedostatków, z jakimi wciąż musi borykać się polska nauka i kultura, możemy poszczycić się przede wszystkim wspaniałym gronem ludzi, dzięki którym właśnie w tych dziedzinach mamy w Europie wiele do powiedzenia, a polskie osiągnięcia są przez innych zauważane i doceniane. Reprezentujecie Państwo różne ośrodki akademickie i różne obszary wiedzy – od nauk humanistycznych i medycznych, po przedmioty ścisłe. Nadane dziś tytuły honorują nie tylko Wasz bogaty dorobek naukowy i wieloletnią działalność dydaktyczną. Są one również świadectwem potencjału intelektualnego uczelni i instytutów, z którymi jesteście na co dzień związani. Polska ciągle nie należy do gospodarczych potentatów. Daleko nam jeszcze do poziomu życia najbardziej rozwiniętych krajów świata. Ale gdybyśmy mieli wskazać dziedziny gdzie ten dystans jest stosunkowo mniejszy, to trzeba niewątpliwie powiedzieć, że to jest kultura i nauka, że w wielu elementach nauki i kultury możemy być uznawani za tych obecnych w czołówce światowej, a na pewno tych, którzy nie muszą mieć żadnych powodów do kompleksów. Jeżeli tak jest to tym bardziej jesteście Państwo bezcennym kapitałem, który Polska wnosi do jednoczącej się Europy. Trzeba również powiedzieć, że w edukacyjnym wyścigu dziś Polska należy do europejskiej czołówki. Wśród najmłodszych Polaków, którzy nie ukończyli jeszcze 34 roku życia, co szósta osoba legitymuje się dyplomem wyższej uczelni. Od początku lat dziewięćdziesiątych liczba studentów wzrosła w Polsce ponad trzykrotnie i wynosi dzisiaj około miliona ośmiuset tysięcy. W żadnym innym kraju nie było w tym czasie aż takiego boomu edukacyjnego, nie było takiego „skoku” na wiedzę. Cieszę się, choć wiem, że poziom nauczania na różnych uczelniach jest różny i być może nie zawsze kształcimy tak jak należałoby – jest pani profesor, która otrzymywała ode mnie nominację do komisji akredytacyjnej, więc widzę, że potwierdza to kiwając głową, ale pamiętajmy, że nawet na uczelniach o niższym poziomie jednak jest to nauka, a nie wyczekiwanie na zasiłek, czy kolejka w biurze pracy. To jest naprawdę istotne, że młodzi ludzie nie tracą czasu, którego później nie da się przywrócić. Jest to również dowód, że polska młodzież jest ambitna, że w wykształceniu i wysokich kwalifikacjach widzi najpewniejszą szansę zdobycia atrakcyjnego zawodu i zapewnienia sobie pomyślnej przyszłości. To jest ogromny kapitał, który mamy i który już dzisiaj jest widoczny także gdy odwiedzam różne uczelnie zagraniczne, a miałem ostatnio okazję do spotkań na uniwersytetach niemieckich, francuskich – Proszę Państwa nie ma już właściwie uniwersytetu gdzie nie można by było spotkać grupy kilkudziesięciu studentów z Polski. To jest niezwykle budujące. A najciekawsze jest to, że kiedy mam wykład, oni zadają pytania, to w pierwszej chwili nie sposób ich odróżnić, bo posługują się znakomicie językiem angielskim, występują bez jakichkolwiek kompleksów i dopiero po wykładzie przychodzą i mówią, że są z Gdyni, czy z Łomży, czy z Krakowa, czy z innych miast – tych wielkich i tych małych. Zwracam się do Was - nauczycieli akademickich, aby nie szczędzić czasu i wysiłku, aby polscy studenci byli jak najlepiej przygotowani do tego wszystkiego, co czeka Polskę, Europę, świat w XXI wieku. Niestety kiedy mówimy o boomie edukacyjnym trudno powiedzieć o wzrastających nakładach finansowych przeznaczonych na naukę. Nakłady stanowią w Polsce zaledwie 0, 34 procent PKB – a więc pięć razy mniej niż wynosi średnia unijna. Nakłady na szkoły wyższe to jest 0,7 procent, w krajach byłej piętnastki sięgają 2 procent. Z tego wynika, że mamy więc wiele do nadrobienia. I choć w przyszłym roku te nakłady będą o ponad 7 procent wyższe niż w tym roku to trzeba jasno powiedzieć, że potrzeby są dużo większe, że w tej dziedzinie to przyspieszenie musi być dużo bardziej wyraźne. Problem finansowania szkolnictwa wyższego to jednak nie tylko ograniczone możliwości budżetu. Istniejący potencjał polskich uczelni i instytutów badawczych musi być lepiej wykorzystany, poprzez bardziej racjonalne niż dotychczas, sposoby rozdzielania środków finansowych. Musi być więcej współpracy środowisk biznesowych, więcej związku między nauką i gospodarką. Tak to się dzieje na uczelniach i w nauce świata zamożniejszego od nas. Warto z tych doświadczeń korzystać i nie ma sensu otwierać drzwi, które dawno zostały otwarte. W polskim szkolnictwie wyższym wymagają zmiany regulacje prawne. Żałuję, że w Sejmie przeciągają się prace legislacyjne nad nową ustawą. Jeden z projektów przygotował zespół powołany przeze mnie, złożony z wybitnych znawców tematu i ekspertów, także prawników. Zawarte w nim przepisy, szanują wielowiekową tradycję autonomii polskich uczelni, ale odpowiadają już tym nowoczesnym standardom europejskim. Jestem przekonany, że są dobrym projektem na rzecz harmonizowania rozwoju zarówno szkolnictwa państwowego, jak i niepublicznego. Chciałbym, żeby ta ustawa została przyjęta i korzystam z okazji, aby dziś ponowić mój apel do parlamentu, aby tę ustawę przedyskutował, przygotował i przegłosował w nieodległym czasie, aby najdalej już na nowy rok akademicki, nowe prawo, nowa koncepcja ustroju szkolnictwa wyższego była gotowa. Chcę raz jeszcze powiedzieć, że niezależnie od prawa, niezależnie od finansów, niezależnie od wszystkiego co niewątpliwie jest ważne – jak instrumentarium Waszej pracy – to na początku i na końcu jest człowiek, czyli Wy. Najlepsze regulacje prawne, pozbawione wybitnych, utalentowanych, pracowitych, konsekwentnych ludzi na nic się zdadzą, choć oczywiście utalentowany człowiek w zetknięciu z różnymi barierami prawnymi, biurokratycznymi też nie może w pełni wykorzystać swoich możliwości. Ale ten czynnik ludzki, czynnik osobowy ciągle jest najważniejszy i może w tym jest nadzieja na XXI wiek, że nie stracimy tego humanistycznego wymiaru różnych dziedzin naszego życia, więc tym bardziej chcę Państwu pogratulować nominacji. Wiem, że to jest wynik Państwa długotrwałej pracy, starań, wiedzy, umiejętności. Gratuluję Paniom i Panom, gratuluję Waszym mistrzom, Waszym współpracownikom, którzy Wam w osiągnięciu Waszego celu pomogli. Chcę zwrócić się do obecnych tutaj Waszych rodzin, małżonków, rodziców, dzieci i przyjaciół, bo to zazwyczaj w różnych zespołach przyjeżdża się do Pałacu Prezydenckiego i również skłonić głowę przed Wami i podziękować za Wasze wsparcie, za Waszą cierpliwość, wyrozumiałość i miłość, którą darzyliście swoich najbliższych, bo wiem, że bez tego też byłoby im bardzo trudno osiągnąć ten sukces. Umówmy się, że wręczenie nominacji profesorskich powoduje, że wszystkie ich grzechy im przebaczacie, bo na pewno na tej długiej drodze byli nieznośni i bardzo trudni we współżyciu, więc tym bardziej ten dzień jest Waszym świętem, Waszą radością i cieszę się, że ten dzień możemy spędzić razem. Panie, Panowie Profesorowie dziękuję za to, co już dokonaliście, wierzę, że najważniejsze osiągnięcia, największe sukcesy są przed Wami. To jest potrzebne Wam samym, to jest potrzebne polskiej nauce, to jest potrzebne polskiemu szkolnictwu wyższemu, ale to jest potrzebne Polsce i światu, to jest potrzebne nam wszystkim – tym ludziom, którzy chcą żyć w pokoju, którzy chcą korzystać z dorobku cywilizacyjnego bez żadnych ograniczeń, barier, granic państwowych, czy innych i temu służy nauka, temu służy Wasza działalność, a więc raz jeszcze dzięki i prośba, aby to dzieło kontynuować.