13 kwietnia 2005 roku Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Aleksander Kwaśniewski wydał w Pałacu Prezydenckim obiad na cześć Prezydenta Republiki Słowenii Janeza Drnovška. Podczas obiadu Prezydent RP i Prezydent Słowenii wygłosili toasty.

Zwracając się do zebranych Prezydent RP powiedział m.in.:

Szanowny Panie Prezydencie,

Szanowni Państwo,

Z całego serca witam słoweńskich gości w Warszawie, na polskiej ziemi. Cieszę się z Państwa przybycia tym bardziej, że wciąż wspominam ogromną życzliwość i liczne dowody przyjaźni, okazywane mi podczas wizyt, które miałem zaszczyt składać w przepięknej Republice Słowenii. Bardzo liczę na to, że pobyt w naszym kraju przyniesie Państwu równie wiele satysfakcji.

Historia dowodzi, że Polacy i Słoweńcy zawsze świetnie się rozumieli, i to – jak sądzę – nie tylko z uwagi na podobieństwo języków. Wspaniałym symbolem łączących nas więzi jest postać Emila Korytki, skazanego w trudnych czasach zaborów Rzeczypospolitej, w pierwszej połowie XIX stulecia, na zesłanie do Lublany. Ów młody polski szlachcic szybko zyskał uznanie nie tylko jako sumienny badacz folkloru ziem, na których przyszło mu osiąść, lecz także jako żarliwy orędownik słoweńskiego odrodzenia narodowego. Wprowadzony przez swojego przyjaciela, wielkiego poetę France’a Prešerna, do zaufanego grona narodowych budzicieli, niestrudzenie i z entuzjazmem zagrzewał ich do walki o niepodległość.

Powstanie przed blisko 14. laty Republiki Słowenii sprawiło, że z nowym zainteresowaniem zaczęliśmy przyglądać się sobie nawzajem. Dziś Pańscy rodacy, Panie Prezydencie, coraz chętniej odwiedzają Warszawę, Kraków czy Gdańsk, a coraz liczniejsze rzesze Polaków odkrywają piękno Alp Julijskich, jeziora Bled czy jaskini Postojnej. O obopólnej chęci poznania wymownie świadczy wielkie zainteresowanie, które towarzyszyło dwóm ubiegłorocznym ekspozycjom: wystawie twórczości znakomitego polskiego artysty, Tadeusza Kantora, którą zorganizowano w stolicy Słowenii i wystawie dorobku sławnego słoweńskiego architekta Jože Plečnika przygotowanej we Wrocławiu. Na tym nie koniec: nasi fani muzyki rockowej doskonale znają zespół Siddharta, a słoweńscy miłośnicy teatru – twórczość polskich dramaturgów, m.in. Janusza Głowackiego, którego „Czwartą siostrę” wystawiono w Lublanie na scenie narodowej. Nie ulega wątpliwości, że w dalszym zbliżaniu obu narodów bardzo pomocne będą – utworzone przed niespełna rokiem na lublańskim uniwersytecie – studia polonistyczne. Chcielibyśmy, aby cieszyły się jak największą popularnością!

Wspólnota naszego ducha znalazła odbicie również podczas niedawnych, bolesnych chwil pożegnania Wielkiego Polaka, papieża Jana Pawła II. Jednoczyła nas w tych dniach pamięć o wielkim wkładzie w przemiany w naszym regionie Europy, jaki zawdzięczamy temu niestrudzonemu pielgrzymowi pokoju i wolności, apostołowi pojednania religii i kultur, społeczeństw i ludzi. Łączyło nas także, jak sądzę, wspólne poczucie dumy, że wyszedł On z tej części świata, spośród Słowian.

Szanowny Panie Prezydencie, Panie i Panowie!

Pańska wizyta nad Wisłą odbywa się w szczególnym okresie – w którym zbiegają się trzy ważne daty w dziejach naszych państw. Dwa tygodnie temu Słoweńcy świętowali pierwszą rocznicę obecności w NATO; w sobotę minęła 13. rocznica nawiązania stosunków dyplomatycznych między Polską i Słowenią, a za dwa tygodnie – razem będziemy  obchodzić pierwszą rocznicę przystąpienia do Unii Europejskiej.

Wspólna przynależność do tych organizacji otwiera przed nami nowe płaszczyzny współdziałania na forum międzynarodowym. Ogromnie liczymy również na to, że pod unijną flagą jeszcze bardziej umocnią się nasze stosunki dwustronne. Cieszy nas coroczny, systematyczny wzrost obrotów handlowych. Będziemy dokładać starań by ich saldo – jak dotąd wciąż ujemne dla Polski – było bardziej zrównoważone. Dostrzegamy możliwość kooperacji naszych przemysłów obronnych, a także instytucji naukowych związanych z obronnością. Duże nadzieje wiążemy z rozwojem współpracy w dziedzinie ochrony zdrowia czy wymiaru sprawiedliwości. Z zadowoleniem witamy ożywienie kontaktów ośrodków badawczych i uczelni. Chcielibyśmy również w sposób znaczący wzbogacić naszą wymianę kulturalną.

Szanowny Panie Prezydencie, Szanowni Państwo!

Polska z optymizmem patrzy na przyszłość swoich relacji z Republiką Słowenii. Solidną podstawę do tego dają nasze dotychczasowe – niezwykle przyjazne, a zarazem bardzo korzystne – kontakty. Głęboko wierzymy, że każdy kolejny rok przynosić będzie Polakom i Słoweńcom coraz więcej dobrych owoców tej współpracy!

W tej intencji, raz jeszcze wyrażając radość z naszego spotkania, wznoszę toast:

·        za zdrowie Pana Prezydenta i wszystkich tu obecnych,

·        za dalszy rozwój stosunków polsko-słoweńskich,

·        za pomyślną przyszłość naszych narodów we wspólnej zjednoczonej Europie!