24 października 2006 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński wręczył w Pałacu Prezydenckim nominacje profesorskie 60 nauczycielom akademickim oraz pracownikom nauki i sztuki.

Nominacje otrzymali:

nauki biologiczne:

dr hab. Wojciech Bal - Instytut Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie

dr hab. Iwona Jadwiga Fijałkowska - Instytut Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk

w Warszawie

dr hab. Jan Adam Holeksa - Instytut Botaniki Polskiej Akademii Nauk w Krakowie

dr hab. Grażyna Teresa Jagura-Burdzy - Instytut Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie

dr hab. Halina Maria Kleszczyńska - Akademia Rolnicza we Wrocławiu

dr hab. Henryk Jan Kołoczek - Akademia Rolnicza w Krakowie

dr hab. Tadeusz Michałowski - Instytut Fizjologii i Żywienia Zwierząt

Polskiej Akademii Nauk w Jabłonnie

dr hab. Andrzej Jacek Wójcik - Akademia Świętokrzyska w Kielcach

nauki chemiczne:

dr hab. Wiesław Apostoluk - Politechnika Wrocławska

dr hab. Jerzy Andrzej Mielczarski - Institute National Politechnique de Lorraine, Republika Francuska

dr hab. Mirosław Miller - Politechnika Wrocławska

dr hab. Barbara Czesława Nawrot - Centrum Badań Molekularnych i Makromolekularnych

Polskiej Akademii Nauk w Łodzi

dr hab. Barbara Pacewska – Politechnika Warszawska

dr hab. Krzysztof Jerzy Pielichowski - Politechnika Krakowska

dr hab. Janusz Tadeusz Trawczyński - Politechnika Wrocławska

nauki ekonomiczne:

dr hab. Witold Stefan Chmielarz - Uniwersytet Warszawski

dr hab. Edward Szczerbicki - Politechnika Gdańska

nauki fizyczne:

dr hab. Janusz Mikołaj Braziewicz - Akademia Świętokrzyska w Kielcach

dr hab. Krystyna Maria Jabłońska - Instytut Fizyki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie

dr hab. Włodzimierz Kluźniak - Uniwersytet Zielonogórski

dr hab. Anatol Odzijewicz - Uniwersytet w Białymstoku

dr hab. Zbigniew Postawa - Uniwersytet Jagielloński w Krakowie

dr hab. Bronisław Jan Rudak - Centrum Astronomiczne Polskiej Akademii Nauk w Warszawie

dr hab. Urszula Magdalena Woźnicka - Instytut Fizyki Jądrowej Polskiej Akademii Nauk w Krakowie

dr hab. Włodzimierz Jacek Wójcik - Politechnika Krakowska

nauki humanistyczne:

dr Dan Gawrecki Uniwersytet Śląski w Opawie, Republika Czeska

dr hab. Henryk Hermann - Akademia Podlaska w Siedlcach

dr hab. Krzysztof Maciej Krasuski - Uniwersytet Śląski w Katowicach

dr hab. Zbigniew Kurcz - Uniwersytet Wrocławski

nauki matematyczne:

dr hab. Krzysztof Michał Bogdan – Politechnika Wrocławska

dr hab. Zbigniew Tadeusz Jelonek - Instytut Matematyczny Polskiej Akademii Nauk w Warszawie

dr hab. Włodzimierz Robert Zwonek - Uniwersytet Jagielloński w Krakowie

nauki medyczne:

dr hab. Marek Andrzej Dobosz - Szpital Miejski w Gdyni

dr hab. Krzysztof Józef Drews - Akademia Medyczna w Poznaniu

dr hab. Andrzej Mieczysław Dziedziczko - Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu

dr hab. Olga Haus - Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu

dr hab. Andrzej Wacław Kutarski - Akademia Medyczna w Lublinie

dr hab. Danuta Barbara Maślińska - Instytut Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej

Polskiej Akademii Nauk w Warszawie

dr hab. Jacek Jan Moll - Instytut "Centrum Zdrowia Matki Polki" w Łodzi

dr hab. Jerzy Roch Nofer - Westfalski Uniwersytet Wilhelma w Műnster, Republika Federalna Niemiec

nauki o Ziemi:

dr hab. Janusz Leonard Borkowski - Instytut Geofizyki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie

dr hab. Rajmund Krzysztof Przybylak - Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu

nauki prawne:

dr hab. Jerzy Poczobut - Uniwersytet Warszawski

nauki rolnicze:

dr hab. Hanna Bis-Wencel - Akademia Rolnicza w Lublinie

dr hab. Bronisław Józef Borys - Instytut Zootechniki w Krakowie

dr hab. Jerzy Zbigniew Jeznach - Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie

dr hab. Marek Marks - Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie

dr hab. Marek Tomalak - Instytut Ochrony Roślin w Poznaniu

nauki techniczne:

dr hab. Aleksandra Barbara Bujakiewicz - Politechnika Warszawska

dr hab. Artemiusz Czkwianianc - Politechnika Łódzka

dr hab. Stanisław Józef Kłosowicz - Wojskowa Akademia Techniczna w Warszawie

dr hab. Tomasz Maciej Krzyżyński - Politechnika Koszalińska

dr hab. Waldemar Nawrocki - Politechnika Poznańska

dr Tomasz Piotr Skotnicki – STMicroelectronics Crolles, Republika Francuska

dr hab. Tomasz Wiesław Szczuraszek – Akademia Techniczno-Rolnicza w Bydgoszczy

dr hab. Janusz Leszek Szpytko - Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie

dr hab. Bogdan Wojciech Wiszniewski - Politechnika Gdańska

nauki weterynaryjne:

dr hab. Iwona Maria Markowska-Daniel - Państwowy Instytut Weterynaryjny w Puławach

dr Andrzej Krzysztof Mazur - Institut National de la Recherche Agronomique, Republika Francuska

sztuki filmowe:

Mariusz Grzegorzek - Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna w Łodzi

Zwracając się do zebranych, Prezydent RP powiedział m.in.:

„Szanowni Panowie Ministrowie, Profesorowie, Prezesi Najzacniejszych Towarzystw Naukowych, ale przede wszystkim Panie i Panowie Profesorowie,

Ja już chyba po raz piąty przemawiam na tego rodzaju spotkaniu i na ogół mówię rzeczy podobne dlatego, że za każdym razem powołuję profesorów różnych nauk od humanistyki, ekonomii i prawa aż po nauki techniczne, poprzez biologiczne, chemiczne, fizyczne, matematyczne. Tak jest i tym razem, chociaż chciałem zwrócić uwagę, że chyba ani razu nie powoływałem za jednym razem profesorów tylu niepolskich uczelni. Bodajże 6 osób dzisiaj przeze mnie powołanych to osoby, które są zatrudnione we Francji, w Niemczech i w Czechach. To też pewien znak czasu. Znak zmian, które zachodzą w Europie, ale także w naszym kraju. Powtarzam: nie jesteście Państwo pierwszymi osobami spoza Polski, które powoływałem, ale nigdy nie było to ok. 10 procent mianowanych za jednym razem.

Szanowni Państwo,

Dzisiaj w znacznym stopniu są tu obecni naukowcy reprezentujący nauki biologiczne i chemiczne, ale także przecież wszystkie inne. Jesteście albo pracownikami wyższych uczelni, albo Polskiej Akademii Nauk. Być może są pojedyncze osoby z innych instytucji – jedna czy dwie takie były wśród osób, którym miałem zaszczyt wręczyć ten tytuł. Tytuł, na który każdy pracownik nauki oczekuje. Nie jest to wprawdzie w dzisiejszej Polsce – i to bardzo dobrze – przepustka do dorosłości. Ta przepustka jest i tak wysoko ustawiona na poziomie habilitacji albo stanowiska służbowego profesora nadzwyczajnego, ale jest to na pewno w wielkim stopniu ukoronowanie kariery. To – można powiedzieć – członkostwo Senatu, owej arystokratycznej republiki, jakim są polskie uczelnie oraz polskie instytuty naukowe. Myślę, że ta tradycja, która przecież jest pewną naszą odmiennością – w niewielu krajach na świecie istnieją tytuły profesorskie w polskim tego słowa rozumieniu, czyli tytuły państwowe nadawane przez Prezydenta Rzeczypospolitej – że ta tradycja powinna zostać utrzymana, bo ma charakter mobilizujący, a przecież bardzo wielu z nas tej mobilizacji w życiu potrzebuje. I z tego powodu jest to rozwiązanie słuszne.

Ale nie o tym przede wszystkim chciałem mówić. Wszystkim Państwu należą się gratulacje, wielkie gratulacje, ale trzeba też kilka słów powiedzieć o obowiązkach. My żyjemy w okresie olbrzymiej eksplozji, jeżeli chodzi o szkolnictwo wyższe w Polsce. Stopień scholaryzacji na poziomie wyższym od średniego jest w Polsce jednym z najwyższych w Europie. Według jednych danych jesteśmy na drugim – w Unii Europejskiej – według innych na czwartym miejscu. Wszystko jedno – i to, i to jest bardzo wysoko. To jest czterdzieści kilka procent młodzieży w wieku studenckim. To chyba na granicach naszej wydolności. Krótko mówiąc, ten procent nie będzie się szybko teraz powiększał, ponieważ nie mamy odpowiedniej ilości osób, które są w stanie ukończyć studia wyższe. Teraz niezwykle istotnym problemem jest jakość tych uczelni. Tutaj wśród Państwa są osoby, które pracują na co dzień w Polskiej Akademii Nauk, czasami w instytutach resortowych, ale przecież większość z Państwa ma też zajęcia dydaktyczne, bo dzisiaj tak jest, że mamy olbrzymią ilość uczelni, każdy profesor, nawet jeszcze nie tytularny, a tym bardziej tytularny, jest na wagę złota. Zdaję sobie z tego sprawę. Jest to wielki, zbiorowy obowiązek zarówno grupy – nie chciałbym używać słowa korporacja, chociaż to jest po części korporacja – profesorskiej, jak i wszystkich pozostałych pracowników nauki, szczególnie tych, którzy mają już jakiś cenzus, choćby cenzus doktora, później doktora habilitowanego i w końcu profesora.

Polska potrzebuje bardzo dużo ludzi wykształconych, ale Polska jeszcze bardziej potrzebuje ludzi dobrze wykształconych. I druga sprawa: działalność naukowa. W trakcie spotkań poza granicami naszego kraju spotykałem się z uczonymi, którzy twierdzili: przecież macie znakomity poziom w fizyce, w chemii, w matematyce, dlaczego nie ma adekwatnych rezultatów? Ja wiem, że środki są zbyt małe, chociaż w przyszłorocznym budżecie po raz pierwszy większe, niż dotąd, ale tutaj jest też potrzebna pewna mobilizacja, wyraźne poszerzenie współpracy między przemysłem, a nauką – ja nie mówię w tej chwili o badaniach podstawowych, mówię o tych badaniach, których użyteczność praktyczna jest większa, bo pod tym względem wyglądamy słabo. Jest europejska lista patentów i ja nie będę dzisiaj o tym mówił, jak my na tej liście wyglądamy, bo to prawda, którą określiłbym jako przykrą. To trzeba zasadniczo zmieniać i to zmieniać można. Polska chce pogłębienia współpracy europejskiej, jeżeli chodzi o innowacyjność; to ściśle się łączy z częścią nauk. Chcemy tego – o tym była rozmowa w Lahti. Komunikaty z Lahti zdominowała sprawa spotkań z panem prezydentem Federacji Rosyjskiej, ale proszę pamiętać, że integralną częścią tego spotkania była także sprawa innowacyjności. I my tam bynajmniej nie jesteśmy eurosceptykami. Są nimi ci, którzy są najsilniejsi, jeżeli chodzi np. o liczbę patentów. Ale my chcemy Europejskiego Instytutu Technologicznego.

Chcemy, żeby jeden z węzłów wiedzy był w Polsce, konkretnie we Wrocławiu. Chcemy, żeby wprowadzić wolność na rynku badawczym; ja sądzę, że nasi naukowcy na tej wolności by zdecydowanie skorzystali. Chcemy też z roku na rok zwiększać środki własne na naukę, chcemy o to twardo walczyć. Ale proszę pamiętać, że to jest zobowiązanie dwu- a nawet trzystronne. To jest zobowiązanie państwa, które dotąd wykonywało je słabo, ja tego nie neguję; to jest zobowiązanie ze strony naukowców, także po części innych osób, które wykazują innowacyjność, ale nauka jest tutaj niezwykle wręcz istotna; i w końcu jest to zobowiązanie ze strony tych, którzy działają w polskiej przedsiębiorczości, no i czasami powinni spróbować przerzucić się z działań standardowych, czyli sięgania po to, co zostało wymyślone poza granicami naszego kraju do działań niestandardowych, czyli poszukiwania rozwiązań u nas, w Polsce, wśród polskich specjalistów i naukowców.

Oczywiście to, o czym mówiłem dotąd, to były problemy przede wszystkim związane z naukami stosowanymi, ale polska humanistyka łącznie z polskimi naukami społecznymi to też jest bardzo istotne wyzwanie. My mamy tutaj sukcesy, ale chcielibyśmy mieć ich jeszcze zdecydowanie więcej. To w olbrzymim zakresie sprawa decydująca o jakości intelektualnej, a także w niemałym stopniu moralnej naszego życia. Chciałbym zwrócić się przede wszystkim do specjalistów od spraw nauk społecznych w ścisłym tego słowa znaczeniu. Macie, Panie i Panowie, pewien obowiązek. Tym obowiązkiem jest rozpoznawanie rzeczywistej sytuacji społecznej, rzeczywistego układu sił, nie tylko tego, który można wyczytać w oparciu o tę czy inną literaturę – ja nie mówię tutaj o gazetach oczywiście, mówię o literaturze, która się mieści w granicach swoistych poprawności. I tutaj trzeba sobie zadać pytanie: czy w ciągu ostatnich 17 lat egzamin został zdany, bo byli tacy, którzy mówili o tych prawdach, które teraz wychodzą na jaw. Byli tacy, w większości z nich to politycy, ale niepozbawieni czasami cenzusu naukowego, niepozbawieni fragmentów życiorysu związanego związanych z uczelniami, i oni w zapleczu intelektualnym nie znajdowali poparcia. To zaplecze opowiadało się za wizją rzeczywistości, która dzisiaj z dnia na dzień okazuje się czystą fikcją. To jest problem, proszę Państwa. Ja sobie z tego zdaję sprawę i myślę, że o tym należy zacząć głośno mówić.

Na zakończenie raz jeszcze chciałbym najserdeczniej pogratulować. Zdaję sobie sprawę, czym dla osoby, która poświęciła się nauce, jest tytuł profesorski. Bardzo żałuję, że sam go nie zdołałem zdobyć – ta szansa jest już za mną i wiem, że to ważny, bardzo ważny dzień w Państwa życiu. Gratuluję serdecznie.”