26 czerwca 2007 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński wziął udział w uroczystości wmurowania aktu erekcyjnego Muzeum Historii Żydów Polskich – na skwerze przy pomniku Bohaterów Getta w Warszawie. Podczas uroczystości Prezydent wygłosił następujące wystąpienie:

„Pani Minister i Panowie Ministrowie, Pani Prezydent, Szanowni Księża Arcybiskupi, Panowie Rabini, Ambasadorowie, Szanowni Państwo!

Ja muszę powiedzieć, że stoję tutaj dzisiaj, 26 czerwca 2007 roku, z olbrzymią satysfakcją. Z olbrzymią satysfakcją, ponieważ to, co przez całe lata zdawało mi się piękną, ale niezwykle trudną do zrealizowania ideą – będzie zrealizowane. Dzisiaj możemy być już tego pewni.

Ja z historią tego muzeum mam związki nawet wcześniejsze, niż pełnienie urzędu prezydenta Warszawy. To rok 2000, 2001. Trudna sprawa Jedwabnego. W tym okresie nawiązaliśmy kontakt, od tej pory w miarę swoich możliwości starałem się pomagać. Ale oczywiście to nie ja nie zadecydowałem o tym, że to muzeum stanie. To sprawa wysiłku i determinacji wielu ludzi. Tych, którzy już przed kilkunastu laty podęli tę inicjatywę, którzy ją kontynuowali, którzy nie rezygnowali także w chwilach trudnych. I oto mamy sukces. Sukces spóźniony, bo przecież muzeum narodu, który żył na tych ziemiach przez osiem, a może nawet dziewięć stuleci, narodu, który żył na tych ziemiach przez ponad osiem co najmniej, a być może dziewięć wieków powinno powstać wcześniej, tak jak i niejedno inne muzeum w naszym kraju. Powstaje dopiero teraz, ponieważ tak ukształtowała się nasza historia, ale powstaje słusznie i sądzę, że w tym mieście i w tym miejscu, które swojego czasu było miejscem, w którym mieszkało najwięcej Żydów, największym żydowskim miastem w Europie – że w tym miejscu to muzeum spełni swą rolę. Istotnie, przez dziewięćset lat nasza historia się splatała. Były różne okresy, lepsze i gorsze, ale nie ulega wątpliwości, że historia Żydów polskich to część historii mojego kraju, to w szerokim tego słowa znaczeniu część historii mojego narodu i wymaga pamięci i uczczenia. Wymaga przypomnienia olbrzymi wkład osób narodowości żydowskiej w polską kulturę, ale wymaga przypomnienia także wkład polskich Żydów w historię kultury żydowskiej. Niezwykle istotne w kulturze żydowskiej, w ogóle w żydowskim społeczeństwie ruchy – ruch chasydzki, oświecenie żydowskie – to wszystko przecież nasz kraj. W tym kraju bujnie rozwijała się żydowska literatura w trzech językach: w jidisz, gdzie odnosiła największe sukcesy, w naszym ojczystym języku polskim, ale tutaj także zaczęła się literatura w języku hebrajskim, tym, który dzisiaj jest oficjalnym językiem państwa Izrael. Tutaj pisał w języku jidisz laureat nagrody Nobla Isaak Singer, tutaj tworzyli inni wybitni żydowscy pisarze, jak Asz czy Kaganowski. Inaczej mówiąc, to było miejsce rozwoju kultury i teologii. To było miejsce, w którym naród żydowski w wielkiej swojej części po prostu istniał, rozwijał się, tworzył swoją historię.

Będziemy starali się to bardzo dokładnie upamiętniać. Będziemy starali się, aby to miejsce było odwiedzane co najmniej równie często, jak Muzeum Powstania Warszawskiego, żeby było dla społeczności żydowskiej w Polsce, dla narodu żydowskiego w Izraelu i na całym świecie miejscem niezwykle istotnym, ale żeby było także miejsce istotnym także dla Polaków. Przemawiając dzisiaj tutaj, z tego miejsca, nie sposób nie wspomnieć człowieka, który odegrał fundamentalną rolę w historii polskiego narodu, ale także w historii świata – Jana Pawła II. To on był wielkim promotorem nie tylko żydowsko-polskiego pojednania, ale także walki z wszelkimi przejawami – w Polsce, czy gdzie indziej – antysemityzmu. On tłumaczył nam wszystkim polskim i niepolskim katolikom, że Żydzi, że ludzie Starego Przymierza są naszymi starszymi braćmi w wierze. Myślę, że i to będzie głęboko zapamiętane, bo jego wpływ na nasze wzajemne relacje był olbrzymi.

Szanowni Państwo,

Istnieje dzisiaj potężne, choć niewielkie państwo Izrael. Istnieje wielka diaspora żydowska w Stanach Zjednoczonych i w wielu innych krajach, odradza się w Polsce, czy, można powiedzieć, się już odrodziła kiedyś bardzo liczna, dziś już niestety nieliczna żydowska społeczność. Myślę, że dla was wszystkich, ale także dla nas, Polaków, to muzeum jest wielką szansą na przełamywanie wzajemnego braku wiedzy o sobie z jednej strony i na coraz głębsze pojednanie po drugiej. Pamiętajmy o naszej wspólnej historii. Dziękuję bardzo.”

..................................................................................................................................................................
Zapraszamy do oglądania zdjęć z tego wydarzenia w naszej Galerii!