19 czerwca 2007 roku w Belwederze Małżonka Prezydenta RP Maria Kaczyńska spotkała się z Ambasadorem Dobrej Woli przy ONZ Wielkim Mistrzem Herbaty dr Genshitsu Sen i wzięła udział w ceremonii parzenia i picia herbaty. W trakcie spotkania nastąpiła wymiana upominków. Pani Prezydentowa otrzymała od Pana Genshitsu Sen zestaw do parzenia zielonej japońskiej herbaty, a sama podarowała grafikę przedstawiającą Zamek Królewski oraz parę lalek w strojach krakowskich.

Spotkanie zbiega się w czasie z przypadającą w 2007 roku 50. rocznicą wznowienia stosunków dyplomatycznych pomiędzy Polską a Japonią.

Ceremonię tradycyjnego parzenia herbaty w krajach, w których dr Genshitsu Sen złożył wizytę, organizowane były dla najważniejszych osobistości państwa. W okresie od 1958 roku takich ceremonii odbyło się kilkadziesiąt w różnych miejscach świata, m.in. dla takich osobistości jak Prezydent Stanów Zjednoczonych, Prezydent Niemiec czy Premier Kanady.

Dr Sen Genshitsu XV Wielki Mistrz Drogi Herbaty Urasenke - 15. głowa rodu Urasenke, pielęgnującego tradycję Drogi Herbaty. W 2003 roku przekazał obowiązki głowy rodu swojemu synowi, Senowi Zabōsai Sōshitsu. Zrezygnował wtedy z imienia Sōshitsu, które nosił jako głowa rodu i przyjął imię Genshitsu.

Urodził się w roku 1923 w Kioto w Japonii jako najstarszy syn Tantaisaia Sōshitsu, który był 14. głową rodu Urasenke.

Ukończył studia na Wydziale Ekonomii Uniwersytetu Dōshisha w Kioto, studiował także na Uniwersytecie Hawajskim. Doktor filozofii.

Odbył podróże do wielu krajów by szerzyć w nich znajomość kultury Drogi Herbaty. Jako pierwsza osoba ze świata herbaty otrzymał rozliczne odznaczenia za zasługi w dziedzinie kultury w Japonii i za granicą. Jest oficerem francuskiego orderu Legii Honorowej.

Pełni wiele funkcji publicznych m.in. jest ambasadorem dobrej woli przy ONZ, przewodniczącym ONZ w Japonii oraz przewodniczącym organizacji Chadō Urasenke Tankōkai stworzonej przez ród Urasenke.

Wydał m.in. takie książki jak Droga herbaty rodu Urasenke, „Księga herbaty” i historyczne znaczenie drogi herbaty w Japonii, Nauki drogi herbaty według rodu Urasenke, Całkowity przekaz podstawowych technik, Siedem form.

Droga herbaty w tradycji Urasenke

Herbata znana jest ludziom na całym świecie, lecz nigdzie nie wzbogaciła kultury tak bardzo jak w Japonii. Tutaj przygotowywanie i picie herbaty w jej specjalnej postaci nazywanej matcha stało się podstawą głębokiej dyscypliny duchowej i estetycznej, która miała szeroki wpływ na cywilizację japońską.

Matcha to sproszkowana zielona herbata, którą rozprowadza się gorącą wodą. Herbata w takiej postaci została wprowadzona do Japonii w XII w. przez mnichów zen, powracających po odbyciu nauki w Chinach. W świątyniach zen herbata ta była wykorzystywana jako łagodny środek pobudzający w celu rozjaśnienia umysłu podczas medytacji, była ceniona jako lekarstwo oraz używana w sposób symboliczny podczas ceremonii. Z czasem jej użycie rozszerzyło się na klasy rządzące, arystokrację. Ich członkowie wydawali wystawne przyjęcia herbaciane, których częścią było prezentowanie i stosowanie chińskich przedmiotów artystycznych.

Z tych dwóch tak różnych sposobów wykorzystania matcha narodził się następnie pomysł spotkań herbacianych, będących bezpośrednim środkiem do duchowego i estetycznego spełnienia, to zaś przyczyniło się do powstania pomieszczeń specjalnie zaprojektowanych dla takich spotkań. Ważne dla ich rozwoju było wytworzenie się unikalnej koncepcji estetycznej, inspirowanej duchem zen: docenianie subtelnego, surowego piękna, które można odkryć w rzeczach skromnych i bezpretensjonalnych.

W XVI w. Sen no Rikyu (1522-1591), człowiek obdarzony wielką intuicją twórczą i wiodąca postać na kulturalnej i politycznej scenie swoich czasów, ucieleśnił kwintesencję tych idei w swoim surowym stylu herbaty w „chatce krytej strzechą”. Jego niezwykłe wyczucie artystyczne i idee oparte na buddyzmie zen umożliwiły przemianę czynności przygotowywania, podawania i picia herbaty w całościową dyscyplinę, dzięki czemu powstały podstawy Chado, Drogi Herbaty.

Najważniejsze z ideałów Chado Sen no Rikyu wyrażają te cztery słowa: wa, kei, sei i jaku. Wa oznacza harmonię, taką jaka powinna być w stosunkach międzyludzkich, pomiędzy człowiekiem a naturą, w doborze utensyliów herbacianych i w sposobach ich używania, oraz we wszystkich innych aspektach Chado. Kei oznacza szacunek. Szacunek okazuje się wszystkim rzeczom, a pochodzi on ze szczerego uczucia wdzięczności za ich istnienie. Sei oznacza czystość, zarówno fizyczną, jak i duchową. Wreszcie jaku oznacza spokój, stan pokoju ducha.

W oparciu o te ideały ludzie, którzy studiują dyscyplinę Chado, uczą się troszczyć o każdy szczegół, jaki się z nią wiąże: miejsce, używane utensylia, stosowaną etykietę, potrawy i nawet wodę, jaka będzie użyta. Poprzez swoje ćwiczenia i naukę, starają się doskonalić i kształcić samych siebie jako istoty ludzkie.

Posiadłość należąca do linii Urasenke rodu Sen znajduje się od trzystu pięćdziesięciu lat w tym samym miejscu, w cichej okolicy Kioto, kulturalnej stolicy Japonii. Najstarsze pokoje herbaciane zostały tam zbudowane przez Sena Sotana, który był trzecim z kolei pokoleniem w tym rodzie i wnukiem Rikyu.

Ze względu na swoją wagę dla historii japońskiej kultury i sztuki, ten kompleks pokoi herbacianych i ogrodów został przez japoński rząd uznany za Ważne Dziedzictwo Kulturowe. Posiadłość ta, gdzie trwa duch Sen no Rikyu, jest domem Urasenke i sercem Chado dla milionów ludzi, którzy uczą się i praktykują Chado zgodnie z tym, jak Urasenke naucza tej drogi na całym świecie.

Ponad cztery stulecia minęły od czasów Rikyu, lecz jego potomkowie przez kolejne pokolenia wciąż aktywnie przekazują jego dziedzictwo. Każdy następny dziedzic wzbogacał je, tak że Chado pozostawało wciąż żywe i pełne znaczenia. W naszej współczesnej epoce wciąż oferuje nam skuteczną drogę do kulturowego wzbogacenia i samokształcenia, i ponadczasową receptę na dzielenie się pięknymi chwilami dzięki działaniu herbaty.

Zapraszamy do oglądania zdjęć z tego wydarzenia w naszej Galerii!