15 kwietnia 2010 roku na WPL „Okęcie” przybył samolot z trumną ostatniego Prezydenta II RP Ryszarda Kaczorowskiego.

Następnie trumna została przewieziona ulicami Warszawy i ok. godz. 14:00 wniesiona do Belwederu (Sala Pompejańska – w tym samym miejscu wystawiona była trumna z ciałem Marszałka Józefa Piłsudskiego).

Na dziedzińcu przed Belwederem ustawiono telebim.

Ok. godz. 14:30 odbędzie się tam prywatna Msza św., a o godz. 16:00 trumna zostanie wystawiona na widok publiczny i będzie dostępna codziennie w godz. 9:00 – 22:00 do niedzieli włącznie (UWAGA! Trumna opuści Belweder w piątek o godz. 17:30 i powróci w sobotę o godz. 10:30). O godz. 16:00 hołd Prezydentowi Ryszardowi Kaczorowskiemu odda Marszałek Sejmu Bronisław Komorowski.

16 kwietnia 2010 roku (piątek) o godz. 17:30 trumna zostanie przewieziona do Kościoła św. Krzyża w Warszawie, gdzie o godz. 18:30 odbędzie się Msza św., o godz. 20:00 Koncert Żałobny a potem 12-godzinne modlitewne Czuwanie Harcerskie.

Wejście do Belwederu będzie możliwe codziennie do niedzieli włącznie w godzinach 9:00 – 22:00.

Przedstawiciele mediów będą mieli możliwość wstępu do Belwederu od godz. 16:00 w godzinach udostępnienia trumny dla odwiedzających. Wstęp za okazaniem ważnej legitymacji prasowej przez wejście boczne. Kontakt dla mediów: Biuro Prasowe KPRP, tel. 22 695 10 70, 695 12 40, e-mail: [email protected].

Pogrzeb Prezydenta RP na Uchodźstwie odbędzie się 19 kwietnia 2010 roku. O szczegółach uroczystości poinformujemy w osobnym komunikacie.

Śp. Prezydent RP Ryszard Kaczorowski

Prezydent Ryszard Kaczorowski urodził się 26 listopada 1919 roku w Białymstoku. Przed II Wojną Światową był w tym mieście instruktorem harcerskim. Po zajęciu miasta przez Armię Radziecką współtworzył Szare Szeregi na Białostocczyźnie. W 1940 roku aresztowany przez NKWD. Pierwotnie skazany na karę śmierci, zamienioną na 10 lat łagru. Wywieziony na Kołymę. Po podpisaniu w Londynie 30 lipca 1941 roku układu Między Rosją a Polską (Sikorski-Majski), wstąpił do Armii Generała Andersa. Brał udział m.in. w Bitwie o Monte Cassino. Po II Wojnie Światowej kontynuował działalność w harcerstwie. Działał na forum Rady Narodowej RP na emigracji. Był honorowym obywatelem 34 miast, tym rodzinnego Białegostoku a także Warszawy, Krakowa, Gdyni i Gdańska oraz dwóch ziem: bełchatowskiej i podlaskiej. W 1986 roku został ministrem do spraw krajowych Rządu na uchodźstwie. Po śmierci Prezydenta Kazimierza Sabbata, zgodnie z Konstytucja z 1935 roku, został 19 lipca 1989 roku Prezydentem Rzeczpospolitej. 22 grudnia 1990 roku przekazał insygnia prezydenckie Lechowi Wałęsie.

Uroczystość przekazania insygniów władzy państwowej miała miejsce na Zamku Królewskim w Warszawie. W Protokole, podpisanym przez Marszałka Senatu prof. Andrzeja Stelmachowskiego prezydenci Lech Wałęsa i Ryszard Kaczorowski obecni na Zamku Królewskim uznali, że dążenia kilku pokoleń Polaków do zapewnienia Polsce niepodległego bytu zostały zrealizowane; budowa zrębów demokratycznego Państwa Polskiego powinna się odbywać wspólnym wysiłkiem wszystkich Polaków zamieszkałych zarówno w kraju, jak i za jego granicami.

W chwili przekazania insygniów prezydent Kaczorowski powiedział: Trudno uniknąć patosu w tej historycznej sali, która przypomina o odwiecznym majestacie Rzeczypospolitej. Przybywam z Londynu na Zamek Królewski w Warszawie, zniszczony przez obcą przemoc, ale odbudowany z gruzów wysiłkiem nieugiętego narodu. Przybywam w otoczeniu towarzyszy broni, walczących o ojczyznę naprawdę wolną i suwerenną, szczerze demokratyczną, sprawiedliwą dla wszystkich. Przybywam do odradzającej się Polski, by [...] przekazać insygnia państwowe II Rzeczypospolitej. Przez długie lata od tragicznego roku 1939, insygnia te były zarówno naszym atutem prawnym, jak i symbolem wiary w odbudowę umęczonego kraju. […] Przekazując te insygnia wraz z chorągwią Rzeczypospolitej, która powiewała niegdyś na tym Zamku, upatruję w nich złoty klucz do lepszej przyszłości naszej, ponad wszystko umiłowanej ziemi rodzinnej. Konstytucja Kwietniowa umożliwiła ciągłość Państwa Polskiego poza jego granicami. Po rozbiorze dokonanym przez Hitlera i Stalina, po wydanym w Jałcie wyroku, który rozdarł nasze terytorium państwowe, polska emigracja niepodległościowa uważała za swój obowiązek obywatelski i żołnierski służyć sprawie, za którą walczyli i ginęli najlepsi synowie Narodu, oddając życie nie tylko na polach bitew, ale i w hitlerowskich i stalinowskich obozach śmierci. [...] Dzisiejsza ceremonia na Zamku, jeszcze przed paru laty nie do pomyślenia, ma wymiar ideowo-polityczny. Oznacza zaślubiny emigracji z krajem – Gody nadziei. Jest zawierzeniem pełnym pokrzepienia. [...]