Drogie Panie, Drodzy Panowie Profesorowie, Drodzy Ministrowie, Szanowny Panie Profesorze, Pani Minister, Panie Przewodniczący, Drogie Rodziny naszych nowych Profesorów, Drodzy Państwo.

Mam po raz trzeci ten wielki zaszczyt i ogromną satysfakcję jako Prezydent Rzeczypospolitej wręczać nominacje profesorskie. Zawsze to jest radosne, ważne wydarzenie i cieszę się również dzisiaj, szczególnie że to nie tylko miłe, ważne i zaszczytne wydarzenie, ale także rodzaj pewnego statystycznego ćwiczenia. Może więcej niż statystycznego, bo Państwa obecność tutaj i to, że już trzy razy spotykałem się z nowymi Paniami i Panami Profesorami, pokazuje, że polski świat akademicki, intelektualny świat naukowy jest ambitny, zdobywa kolejne stopnie naukowe, dochodząc w końcu do szczytu – tytułu profesorskiego. Jest wielu takich, którzy są gotowi wziąć odpowiedzialność za rozwój polskiej nauki.

Dlatego gratulując i dziękując Państwu za ten wysiłek, cieszę się po prostu, że mogę dzisiaj z Państwem być, bo bez polskiej nauki, bez tego fundamentu nie uda się budować silnej, bezpiecznej, dobrze rozwijającej się Rzeczypospolitej.

Ja wprawdzie swoją karierę naukową skończyłem na stopniu doktora, ale mogę z pełną świadomością powiedzieć, że znam trud pracy naukowej. Wiem, że aby dojść na ten szczyt i aby doczekać ukoronowania, a więc tego, co najważniejsze, najbardziej zaszczytne, co jest w istocie koroną długiej drogi naukowej, musieli Państwo przejść przez tysiące godzin pracy spędzonych w archiwach, w bibliotekach, w laboratoriach, przed własnymi laptopami, na międzynarodowych, polskich konferencjach naukowych – i ten trud, ten wysiłek dzisiaj ma swój wyjątkowy, ceremonialny dzień. Za to, że byli Państwo tak pracowici, efektywni i gotowi do tego, aby stać się profesorami, z jednej strony gratuluję, a z drugiej strony bardzo dziękuję.

Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć.
Pobierz zdjęcie

Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć.
Pobierz zdjęcie

Mam też świadomość, że ta długa droga z całą pewnością nie byłaby możliwa bez Waszych najbliższych – przyjaciół, często rodziców, rodzin – którzy są dzisiaj z nami. Za ten zespołowy wysiłek i za wspieranie naszych wspaniałych Profesorów dziękuję Wam, Drodzy Państwo, drodzy najbliżsi naszych dzisiejszych bohaterów.

Mam też dwa marzenia, jako Prezydent Rzeczypospolitej i zawsze o to proszę nowo nominowanych profesorów. Chciałbym, aby ten dzień w istocie był szczytem i ukoronowaniem Państwa naukowej, akademickiej kariery, ale żeby, broń Boże – i wiem, że Państwo to doskonale czują – nie był żadnym końcem, a był nowym początkiem na naukowej, dydaktycznej drodze.

Chciałbym, aby Państwo w kolejnych latach i w kolejnych dekadach nadal zaskakiwali swoimi badaniami i odkryciami samych siebie, swoich studentów, polski i międzynarodowy świat nauki – o to Państwa proszę – i abyście tak patrzyli na dzisiejszą uroczystość.

Nauka jest oczywiście dziedziną niewyczerpalną i wciąż otwartą. Wszyscy czujemy i wiemy, że Państwo na dzisiejszej uroczystości nie zakończą tej drogi, ale skromnie proszę, żeby byli Państwo zmobilizowani do zaskakiwania wciąż samych siebie.

Drodzy Państwo, Ludwik Hirschfeld, jeden z najwybitniejszych polskich immunologów i bakteriologów, człowiek, który sprawił, że mamy dzisiaj znaczniki grup krwi, powiedział kiedyś, że aby zapalać innych, trzeba samemu płonąć. Więc tego Państwu dzisiaj życzę – abyście nadal płonęli pragnieniem nowych odkryć i nauki, abyście byli gotowi do tego, żeby zapalać swoich studentów i kolejne generacje, kolejne pokolenia Polaków.

To wielkie święto indywidualne, osobiste Państwa i Państwa rodzin, ale chciałbym także powiedzieć, że wydarzenie, które odbywa się dzisiaj w Ogrodzie Pałacu Prezydenckiego, jest też bardzo ważne dla naszej narodowej wspólnoty, jest też bardzo ważne dla Rzeczypospolitej Polskiej i dla naszego rozwoju, a ja jako Prezydent Polski bardzo chcę się z Państwem tym podzielić. Choć mam świadomość, że język nauki jest w wielu aspektach językiem uniwersalnym, nauka ma tę możliwość – jak pamięć i jak wspólnota narodowa – aby przekraczać wszelkie granice, jest dziedziną, można by powiedzieć, w wielu aspektach uniwersalną. Ale nauka ma także wymiar patriotyczny, wspólnotowy, narodowy i państwowy.

Przypominam sobie Marię Skłodowską–Curie, którą wszyscy znamy i mimo że nie było Rzeczypospolitej, a swoich odkryć dokonywała poza rozebraną Polską, to przecież nie przez przypadek jednemu ze swoich odkryć nadała nazwę „Polon” – bo Polska była wciąż głęboko w jej sercu i czuła się za Rzeczpospolitą odpowiedzialna.

Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć.
Pobierz zdjęcie

Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć.
Pobierz zdjęcie

W związku z tym proszę też Państwa, abyście na swoją misję, na swój dzisiejszy wielki sukces patrzyli także jako na sukces naszej narodowej wspólnoty i Rzeczypospolitej.

Nie da się zbudować bezpieczeństwa Polski we wszystkich aspektach – bezpieczeństwa energetycznego, militarnego, wojskowego, medycznego, żywnościowego – nie da się rozwijać Rzeczypospolitej bez silnego fundamentu nauki. A ten silny fundament nauki zawdzięczamy Państwa pracy i naukowej, i dydaktycznej, i myślę, że to nasze wspólne wielkie zobowiązanie.

Szczególnie że to, czego potrzebuje nauka, czego dzisiaj są Państwo obrazem, bo reprezentują przecież różne dziedziny nauki; od nauk ścisłych, przyrodniczych, przez nauki humanistyczne, rolne, medyczne, mamy też jednego teologa, to ta synergia umysłów – intelektualna synergia – która jest niezbędna do tego, aby Polska mogła być silna i mogła się rozwijać. Szczególnie dzisiaj, w momencie rewolucji przemysłowej 4.0, w momencie, gdy dokonuje się rewolucja technologiczna i widzimy, że potrzebujemy w niej z jednej strony inżynierów, informatyków, przedstawicieli nauk ścisłych, a z drugiej strony potrzebujemy tych, którzy będą mówić o pewnych humanistycznych, moralnych, etycznych aspektach rewolucji przemysłowej 4.0. To było też przedmiotem pierwszej encykliki Papieża Leona – Magnifica humanitas – w której Papież wzywał do tego i mówił, że stoimy dzisiaj przed konkretnym wyborem: albo stworzymy nową wieżę Babel, albo stworzymy wspólne państwo, w którym będzie miejsce i dla Boga, i dla człowieka, a nie dla wznoszenia wieży Babel.

Ta synergia umysłów, którą Państwo reprezentują, jest gwarancją tego, że świat i Polska będą się rozwijać w odpowiednim, dynamicznym tempie XXI wieku, a w przyszłości XXII wieku, ale też w odniesieniu do fundamentów, tożsamości i pewnego długiego biegu cywilizacji, który reprezentują nauki humanistyczne.

Za to wszystko Państwu dziękuję.

Niech żyją polscy Profesorowie, niech żyje polska nauka, niech żyje Polska.